Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Γκρεμίσματα... στάχτη, καπνός κουφάρια... 1826



«...Τι είπες ωρέ; Τ' άρματα; Ούτε να το αναφέρεις !
Όλοι εδώ να ταφούμε, αν είναι να γένει κάτι τέτοιο.
Δεν ξέρετε ότι τ' άρματα οπού τα βαστούμεν προ 
τρακόσια χρόνια, τα έχομε εις το ζωνάρι όλοι 
όσοι είμαστεν εδώ;…».
απαντά το Μεσολόγγι όταν οι Τούρκοι ζητούν 
να παραδώσουν τ' άρματα οι εγκλισμένοι.



1826

                 Ο Τουρκοαιγυπτιακός ο στόλος
                 στο Μεσολόγγι είναι όλος
                 και μήνες το πολιορκεί....

                 Οι υπερασπιστές του...
                                                   [έχουν αποκοπεί
                 από επικοινωνία, εφόδια,
                                                  [κι έχουν αποκλειστεί...

                 Η υπεροπλία του εχθρού δεν άφηνε να πλησιάσει
                 ο στόλος ο Ελληνικός για να τους εφοδιάσει...
                 Μοιάζουνε με φαντάσματα... 
                                                       [μήνυσε ο Καραισκάκης
                 ''εις το εκτελεστικόν* πολλάκις''.                                        *κυβέρνηση

Το σώμα τους αδύνατο μα δυνατή η ψυχή
μάταια τόσος στρατός..
                                για μήνες τους πολιορκεί.


Η πείνα κι η εξάντληση πριν βγάλει νικητή,
μια λύση υπήρχε..
                        επίθεση, κι είχε αποφασιστεί
η ηρωική η έξοδος, η ηρωική η τρέλα..
με Νότη Μπότσαρη και με Κίτσο Τζαβέλα.


                Με ελευθερία ή θάνατος να είν' το σύνθημά τους
                μαζί με τους γυναίκες τους, μαζί με τα παιδιά τους
                πέφτουνε πάνω στον εχθρό, χτυπούν σαν λυσσασμένοι
                και είναι ήδη ελεύθεροι, οι πολιορκημένοι !!

                Μα τους ηρωικούς, τους άτυχους Μεσολογγίτες,
                "Εφιάλτες", οι ίδιοι πάντοτε διαχρονικοί αλήτες,
                ρουφιάνεψαν,
                                [το σχέδιο που 'χαν καταστρώσει...                        
                 Στους προαιώνιους μας εχθρούς
                                                             [τους είχαν παραδώσει...                 

Των Ιμπραήμ και Κιουταχή,           
του Αυγυπτίου δηλαδή
και του Οθωμανού πρώην Βελή,
οι δύο πάνοπλοι στρατοί
πούχαν συνασπιστεί,
δεν εσταθήκαν ικανοί
να ανακόψουν την ορμή
των Μποτσαραίων και αρκετοί
διασπάσανε την εχθρική γραμμή..

Όσοι 'χανε παγιδευτεί             
και ήτανε οι πιο πολλοί,
σε φονικές οδομαχίες
στους δρόμους μα και στις πλατείες
πέφτουν ηρωικά...


Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ έχω 'γω στο χέρι;    

Oπού συ μούγινες βαρύ κι’ ο Aγαρηνός το ξέρει.»
 
Διονύσιος Σολωμός
                                  
      Απήχηση βέβαια ευρεία
          είχε και η ''απουσία''
         του Ρώσου πρεσβευτή               
         που είχε αποσυρθεί απ' την Τουρκία.


         Του Καψάλη η φωτιά
         τέλος, στις πυριτιδαποθήκες
         έβαλε τις υποθήκες
         για ''πρωτόκολλο Ρώσσων και
                            Άγγλων εν Πετρουπόλει''
         ν' ασκήσουν την επιρροή τους όλη,

        Έτσι η Αγγλία με Ρωσία
        μ' ένα πρωτόκολλο* ιστορικό,                    *της Πετρούπολης
        που παρά την αοριστία του,
        μετρούσε η σημασία του
        καθώς το έθνος αναστούσε
        αφού αποφασίσαν δράση
        και τούτη είν' η πρώτη φάση

        ώστε οι Τούρκοι να εννοήσουν...
        πως λεύτεροι οι γραικοί θα ζήσουν..

Δαυίδ κατά Γολιάθ φαινόνταν 
είτε κερδίζονταν είτε χανόνταν
οι μάχες μας στους Ευρωπαίους,
και φλογάτους, στίχους του ωραίους,
του Λόρδου διαβάζαν, που συγκινούσε, 
του Βύρωνα, και τους ξυπνούσε.



Αν τη νιότη σου λυπάσαι, γιατί θέλεις πλειό να ζεις;

Της τιμής εδώ είν’ τάφος τρέξε αυτού να σκοτωθείς.

Δεν σου μένει παρά να εύρεις ό,τι εγύρευες παντού,

και να εύρεις δεν μπορούσες, μνήμ’ ανδρός πολεμικού.

Βρίσκοντας το, κύττα γύρω, πιάστ’ τη θέση που ποθείς,
για τη δόξα πολεμώντας, πέσ’ εκεί ν’ αναπαυθείς».
Λόρδος Βύρων
                                   
Μετά τη σφαγή των Μεσολογγιτών
κάποιες χιλιάδες μαχητών
υπό τον Καραϊσκάκη
πολεμήσαν με γινάτι
τους Τούρκους στην πολιορκία
της Ακροπόλεως και εν συνεχεία
αφού 'χαν τώρα εμψυχωθεί
που στη Ρωσία είχε μπει 
εκείνη η υπογραφή,
για την Αράχωβα κινούν
και τον εχθρό εκεί νικούν,
τους Τούρκους που υποχωρούν.

Μια νίκη καθοριστική
για την Επανάσταση αυτή,
που «έπνεε τα λοίσθια»
και φούσκωσε ξανά τα στήθια
των μαχητών των μουδιασμένων,
λόγω του πλήθους των χαμένων
στο ηρωικό το Μεσολόγγι...

Αντήχησαν βουνά και λόγγοι
για της Ρούμελης τον αετό,
και το κατόρθωμα  αυτό
ταρακουνάει τους Ευρωπαίους
τους θαυμαστές....
                   του αρχαίου κλέους.

Δεν πήγαν πίσω κι οι Μανιάτες

που είδανε του Μπραήμ τις πλάτες
σαν άτακτα οπισθοχωρούσε
και ενισχύσεις εζητούσε.          

                                                   συνεχίζεται πατήστε εδώ


________________________________________________

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________



*  Τον Ιανουάριο του 1824 την ημέρα των γενεθλίων του ο Λόρδος Βύρων που βρίσκεται στο Μεσολόγγι, ευχαριστημένος που δεν έμεινε αδρανής γράφει τους στίχους που αναφέρονται πιο πάνω στην ανάρτηση. Τον Απρίλιο του ιδίου έτους πεθαίνει. Τη μετάφραση των στίχων του Λόρδου Βύρωνα κάνει ο Σπυρίδων Τρικούπης.
«Αν είμαι ποιητής, το χρωστάω στον αέρα της Ελλάδας» δηλώνει ο Μπάιρον.

Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι, Δεκέμβρης  1823 -
Με το μαύρο παλτό ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος

Πηγές πληροφόρησης:

- Ιστορία του Μεσολογγίου, του Νικολάου Δ. Μακρή
- Ιστορικά της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, του Μιχαήλ Οικονόμου
- Απομνημονεύματα Αρτεμίου Μίχου
- Απομνημονεύματα Νικολαόυ Σπηλιάδου
- Ελληνικά Χρονικά, Εφημερίς εκδοθείσα εν Μεσολλογίω - εκδότης ο Ελβετός Ιάκωβος Μάγερ
- History of the Greek revolution
- Απομνημονεύματα του μισθοφόρου τού Ιμπραήμ καί μασόνου Ιωάννη Ρωμαίη (Giovanni Romei), "Δελτίον Ιστορικής καί Εθνολογικής Εταιρείας Ελλάδος", Αθήνα 1982, Γιάννης Κορίνθιος (Jannis Korinthios)
__________________________________


* Τό Μεσολόγγι είναι άριστα οχυρωμένο καί εξοπλισμένο μέ 48 πυροβόλα. Τό μισό τής περιμέτρου του, τό προστάτευαν τά ρηχά νερά τής λιμνοθάλασσας καί τό υπόλοιπο μισό ένα τείχος τριών μέτρων μέ μία τάφρο μπροστά του, η οποία επικοινωνούσε μέ τή λιμνοθάλασσα. O μηχανικός Μιχαήλ Kοκκίνης μέ καταγωγή από τήν Χίο καί μέ σπουδές στή Γαλλία, ήταν εκείνος πού είχε αναλάβει τήν κατασκευή τών τειχών τού Μεσολογγίου, υπό τήν επίβλεψη τών Βύρωνα, Μαυροκορδάτου, Σπανιολάκη, Μάγερ καί Πεταλά, τήν άνοιξη τού 1823. 
Ο μόνος πού είχε μιλήσει περιφρονητικά γιά τήν οχύρωση τού Μεσολογγίου, ήταν ο Βρετανός πρόξενος Green, πού δήλωσε ότι ''..δέν αξίζει κανένας νά τήν ονομάζει οχύρωση.''

Ο λαός τού Μεσολογγίου εργάστηκε νυχθημερόν γιά νά κατασκευάσει τό επταγωνικό τείχος τής ξηράς, ακολουθώντας πιστά τίς εντολές τού αρχιμηχανικού, τόν οποίον καί υπεραγαπούσε. Γιά τίς δυνατότητες εκείνης τής εποχής καί τά υποτυπώδη μέσα πού υπήρχαν, η κατασκευή τού τείχους τού Μεσολογγίου αποτέλεσε έναν πραγματικό άθλο. 


Ο Κοκκίνης έδωσε ονόματα επιφανών Eλλήνων καί ξένων στούς προμαχώνες πρός τιμήν των. Όπως του Kανάρη, Σκεντέρμπεη, Pήγα, Mακρή, Γουλιέλμου τής Oράγγης, Mάρκου Mπότσαρη, Kοραή, Φραγκλίνου (Tερρίμπιλε), Γουλιέλμου Tέλλου, Bύρωνος, Mιαούλη ενώ στή βραχονησίδα Μαρμαρού, δυτικά τής πόλης, είχε κατασκευάσει έναν προμαχώνα πρός τιμήν τού Σαχτούρη. Eκτός από τούς προμαχώνες τών τειχών, ο Kοκκίνης κατασκεύασε επάκτια κανονοστάσια στίς θέσεις: Λητροβιό, Aνεμόμυλο, Mπούρμπαχη, Δουγάνα καί Γιαξίμη. 

Στήν Προκοπάνιστο νησίδα χίλια μέτρα νοτίως τής πόλεως καί στήν γραμμή διαχωρισμού τής λιμνοθάλασσας μέ τόν Πατραϊκό Kόλπο, θέση μέ στρατηγική σημασία, ο Kοκκίνης μέ χρηματική ενίσχυση τού Λόρδου Bύρωνος είχε κατασκευάσει οχυρό τό οποίο ονόμασε "Φρούριο Bύρων". 
Στις 20 Ιουλίου 1825 οι Τούρκοι κυριεύουν την Προκοπάνιστο.


* Η Πολιορκία του Μεσολογγίου ξεκινά, "Τό Μεσολόγγι ή τό κεφάλι σου", είναι η εντολή πού δίνει ο πατισάχ καί παντοδύναμος σουλτάνος τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μαχμούτ Β'... στον Κιουταχή όπως έλεγαν τον Ρεσίτ πασάς που γνώριζε πολύ καλά τί σήμαινε αυτή η διαταγή, αφού δεκάδες ήταν οι πασάδες πού είχαν πληρώσει τίς αποτυχίες τους μέ τό κεφάλι τους. 
Βρισκόμαστε στις αρχές του 1825...


Ο Κιουταχής στρατοπεδεύει έξω από τή βολή τών πυροβόλων τού Μεσολογγίου καί αμέσως φρόντισε νά κατασκευάσει ελικοειδείς τάφρους γύρω από τό στρατόπεδο. Γιά νά αποφύγει ξαφνικές επιθέσεις εκ μέρους τών Ρωμιών, τοποθέτησε φρουρές στά δερβένια (στενά περάσματα), ώστε νά εξασφαλίσει τά νώτα του καί εξαπέστειλε 5000 άνδρες νά καταλάβουν τά Σάλωνα (Άμφισσα) ώστε νά μήν απειληθεί από τούς οπλαρχηγούς τής Ανατολικής Ρούμελης. 
Μέ τή βοήθεια Γάλλων καί Αυστριακών μηχανικών άρχισε τήν κατασκευή υπονόμων, χαρακωμάτων καί χωμάτινων λόφων κοντά στά τείχη τού Μεσολογγίου. Εκεί κατασκεύασε κανονιοστάσια καί τοποθέτησε πυροβόλα ώστε νά κάνει όσο τό δυνατό πιό στενή τήν πολιορκία τής πόλης. Γιά τήν εκτέλεση αυτών τών εργασιών είχε στή διάθεσή του χιλιάδες Χριστιανούς σκλάβους, αφού οι Αλβανοί καί οι Τούρκοι στρατιώτες πού διέθετε δέν καταδέχονταν νά τίς εκτελέσουν.

Στίς 20 Απριλίου 1825, άρχισε ο βομβαρδισμός τής πόλης από τό οθωμανικό πυροβολικό, στό οποίο απαντούσαν μέ ευστοχία οι Έλληνες πυροβολητές τού Μεσολογγίου. Οι κανονιές αντηχούσαν στό Χλεμούτσι καί τίς άκουγε ο Νικόλαος Κασομούλης καθώς κατευθυνόταν στό Μεσολόγγι, όπου πολεμούσαν κιόλας δύο αδέλφια του. Οι κανονιές αντηχούσαν καί στή Ζάκυνθο, όπου βρισκόταν ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. 

Οι Έλληνες σημάδευαν τούς σκλάβους πού εκτελούσαν τίς αγγαρείες καί τίς κατασκευές τών χαρακωμάτων. Μία ημέρα κάποιοι απελπισμένοι από τό μαστίγωμα τών φρουρών καί από τίς φονικές βολές τής φρουράς, ανέβηκαν σέ ένα λόφο καί φώναξαν: "Είμαστε Χριστιανοί καί ομογενείς σας. Σκοτώστε μας γιά νά πάρουν τέλος τά βάσανά μας." Καί τότε σταμάτησαν οι πυροβολισμοί.

Στίς 6 Μαΐου 1825, οι Έλληνες επιχείρησαν τήν πρώτη τους έξοδο, (
έτοιες εξόδους επιχειρούσαν συχνά), η οποία προκάλεσε πανικό στόν εχθρό. Από εκείνη τήν ημέρα οι κανονιοβολισμοί τού εχθρού συνεχίζονταν καθημερινά προξενώντας θανάτους καί τραυματισμούς στούς "Ελεύθερους Πολιορκημένους". 



* Η έξοδος του Μεσολογγίου, Τήν 6η Απριλίου 1826 οι οπλαρχηγοί καί οι προεστοί παίρνουν τή μεγάλη απόφαση θά πραγματοποιήσουν Έξοδο, περίπου δύο ώρες μετά τό σούρουπο τής 10ης Απριλίου 1826, Σάββατο τού Λαζάρου πρός Κυριακή τών Βαΐων. 
Τούς αιχμαλώτους όμως μουσουλμάνους καί Χριστιανούς τούς θανάτωσαν όλους, ιδιαίτερα μετά τήν απόδραση δύο από αυτών, οι οποίοι φέρεται νά πρόδωσαν τό μυστικό τής εξόδου στούς πασάδες.

* Η Προδοσία, Ο ''αντιπερισπασμός'' που έχει αναλάβει ο Καραϊσκάκης, είναι να επιτεθεί από τις πλαγιές του Ζυγού. για να τραβήξει την προσοχή των πολιορκητών.  Τελικά όμως δεν τα καταφέρνει αφού ο Ιμπραήμ είναι καλά πληροφορημένος για τα σχέδια των πολιορκημένων. 

Η ογκώδης μάζα των Ελλήνων ξεκινά στις δύο τα μεσάνυχτα την Έξοδο, με αρχηγό τον Αθανάσιο Ραζή- Κότσικα... όμως οι άνδρες του Ιμπραήμ και του Κιουταχή έχουν ειδοποιηθεί, έχουν κλείσει  τις ντάπιες (προμαχώνες) που είχαν ορίσει ως περάσματα οι Μεσολογγίτες. 

* Μεσολογγίου έξοδος - Χρονικό, Τό βράδυ τής 10ης Απριλίου 1826, χίλιοι περίπου στρατιώτες τής φρουράς, βγήκαν κρυφά από τίς γέφυρες καί κρύφτηκαν στήν τάφρο περιμένοντας τό σύνθημα από τά ρουμελιώτικα στρατεύματα τού Ζυγού. Αυτοί οι χίλιοι θά κτυπούσαν πρώτοι τά χαρακώματα τών εχθρών. Δέν άργησαν νά ακούσουν τήν ομοβροντία τών όπλων τών Ρουμελιωτών, τήν οποία υπολόγισαν ότι προήλθε από τό μοναστήρι τού Αγίου Συμεών ή Άη Συμιού, όπως τόν έλεγαν τότε οι Μεσολογγίτες.

Πρώτος ξεκίνησε ο Νότης Μπότσαρης μέ τούς γενναίους Σουλιώτες του, φωνάζοντας "Εμπρός! Θάνατος εις τούς βαρβάρους!". Οι δύο του σημαιοφόροι Αργύρης καί Ελένη Μπαϊρακτάρη, ήταν μπροστά γιά νά καθοδηγούν όσους ακολουθούσαν μέσα στό σκοτάδι τής νύκτας. Η σημαία πού οδηγούσε τούς Έλληνες ήταν δώρο τής Μεγάλης Αικατερίνης τής Ρωσίας στόν μεγάλο αδελφό τού Νότη καί πρωτότοκο γιό τού Γιώργη Μπότσαρη, τόν Τούσια Μπότσαρη, ο οποίος είχε πεθάνει νεώτατος τό 1792.

Οι Σουλιώτες άνοιξαν τόν δρόμο μέ τά σπαθιά στό χέρι. Ακολούθησαν οι άλλες δύο κολώνες. Μά οι Έλληνες είχαν πολλές απώλειες. Οι Τουρκοαιγύπτιοι τού Ιμπραήμ καί οι Τουρκαλβανοί τού Κιουταχή τούς περίμεναν κρυμμένοι μέσα στό σκοτάδι καί τούς έριχναν βροχή τά βόλια. Η κολώνα τού Νότη Μπότσαρη κινήθηκε πρός τό Μποχώρι (Ευηνοχώρι), όπου ήταν τό στρατόπεδο τών Αιγυπτίων καί η κολώνα τού Δημητρίου Μακρή κινήθηκε πρός τό Αιτωλικό, όπου καραδοκούσαν τά στρατεύματα τού Κιουταχή.

Ο Κίτσος Τζαβέλας προσπάθησε νά πηδήσει μέ τό άλογό του πάνω από τήν τάφρο, αλλά δέν τά κατάφερε καί έπεσε μέσα σέ αυτή. Τό άτυχο ζώο κόλλησε στήν λάσπη καί πέθανε, αλλά ο αναβάτης κατόρθωσε νά γλυτώσει καί μέ τούς στρατιώτες του στό πλευρό του, όρμησε κατά τών εχθρών. 

Ξαφνικά ακούστηκε μία φωνή: "Οπίσω, οπίσω! Εις τούς τόπους σας, εις τά κανονοστάσια!". Κανείς δέν μπορεί μέ σιγουριά νά πεί ποιός φώναξε. Τό μόνο σίγουρο είναι ότι προκλήθηκε αναστάτωση, καθώς πολλοί νόμιζαν ότι υπήρχε αλλαγή στό σχέδιο, καί γύρισαν πίσω στό Μεσολόγγι, τό οποίο όμως είχε πλημμυρίσει από τούς στρατιώτες τού Αλλάχ, πού είχαν μπεί στήν πόλη από τίς αφύλακτες ντάπιες. Η σφαγή πού ακολούθησε ήταν τρομερή. Η εντολή ήταν μαχαίρι γιά όλους τούς άνδρες άνω τών δέκα ετών καί ερήμωση τής πόλης τών γκιαούρηδων. Οι στρατιώτες τού Αλλάχ έκοβαν μύτες, αυτιά, κεφάλια γιά νά παραλάβουν τήν αμοιβή τους από τούς πασάδες τους καί αυτοί μέ τή σειρά τους, θά τά έστελναν στόν πατισάχ τους. 

''Τρεις χιλιάδες 3000 ζευγάρια αυτιά καί χιλιάδες κεφάλια αλατισμένα καί σφραγισμένα μέσα σέ βαρέλια, λέει ο φιλότουρκος Ιταλός πρόξενος τής Αυστρίας, αββάς Βιτσέντσο Μικαρέλλι, εστάλησαν πεσκέσι στόν εκπρόσωπο τής παγκοσμιοποίησης εκείνης τής εποχής σουλτάνο Μαχμούτ Β', γιά νά τά κάνει πατσά νά τά φάει, όπως θά έλεγε καί ο στρατηγός Μακρυγιάννης. 
Ο καθολικός ιερέας σέ επιστολή του στόν πάπα γράφει ότι: ''όλοι οι άρρενες άνω τών 12 ετών εσφάγησαν... η ελληνική επανάσταση βαίνει στό τέλος της γιά τό καλό τής ανθρωπότητας''. 
Η υποκρισία τής καθολικής εκκλησίας σέ όλο της τό μεγαλείο. 

Κόλαση σωστή τό Μεσολόγγι. Γκρεμίσματα, στάχτη, καπνός, κουφάρια καί τά σοκκάκια γεμάτα μέ αίματα. Μά ο αφανισμός τών Χριστιανών δέν είναι τόσο εύκολος. Οι άντρες ταμπουρώνονται έστω καί πρόχειρα στά σπίτια καί αρχίζουν νά αντιστέκονται. Μπόλικοι αλλόθρησκοι σκοτώνονται. Πολλοί Τουρκαραπάδες τραβάνε κατά τά Καψαλέικα σπίτια. 

Εκεί έχει κλειστεί ο Καψάλης καί τούς προσμένει. Γιά νά προκαλέση ο γέρο Χρήστος τόν εχθρό, βγαίνουν οι γυναίκες στά παράθυρα. Αυτές προτιμάει ο εχθρός γιά νά τίς πουλήση στά σκλαβοπάζαρα. Συνάζονται γύρω αρκετοί Τούρκοι. Από κοντά τρέχουν καί οι Αραπάδες. Πού νά ξέρουν τί τούς καρτεράει.

Ο Καψάλης παρακολουθεί από τό παράθυρο. Οι συναγμένοι ολόγυρα είναι τόσοι πού τόν φτάνουν πιά. Μέ τό δαυλό αναμμένο στό χέρι, μπαίνει στή μπαρουταποθήκη. Από κοντά του πηγαίνουν πολλοί από εκείνους πού έχουν κλειστεί μαζύ του. Έφτασε η στιγμή τής μεγάλης θυσίας.

- "Μνήσθητί μου Κύριε!"

Ο Καψάλης ζυγώνει τό δαυλό σέ ένα ανοιχτό μπαρουτοβάρελο. Λάμψη, καπνός καί κρότος τραντάζει τή γή. Η φωτιά σμίγει γή καί ουρανό. Κουνιέται συθέμελα ο τόπος. Ολοτρόγυρα τά πάντα σωριάζονται. Σέ μεγάλη περιοχή γκρεμίζονται τά σπίτια. Καί κάτω από τά γκρεμίσματα αμέτρητα κουφάρια.




* «Τα κεφάλια του Σαραγιού»,   έργο του Βίκτωρος Ουγκώ που αφιερώνει στο Μεσολόγγι στα 1826, όπου εμφανίζονται μεταξύ των 6000 κεφαλών, που είχαν αποσταλεί στο σαράγι να συνομιλούν μεταξύ τους τα τρία κεφάλια του Μάρκου Μπότσαρη, του Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ και του Κωνσταντίνου Κανάρη, και προειδοποιεί: «Αν η Ευρώπη, πενθούσα, δεν ακολουθήσει τα ίχνη απ’ το αγνό αίμα μέχρι το Σαράι, ο Παντοδύναμος Θεός, ''άσχημα'', θα της επιφυλάξει...

* Ο λόρδος Βύρων (Byron), Με την ποίησή του ενίσχυσε το φιλελληνικό ρεύμα, ήδη πριν από την Επανάσταση και με τον πρόωρο θάνατό του στο Μεσολόγγι το 1824, συντάραξε τον κόσμο όλο.  


* Το πρώτο επίσημο διπλωματικό έγγραφο που αναγνώριζε πολιτική ύπαρξη στην Ελλάδα. 
 Δεκατέσσερις ημέρες μετά την έξοδο υπογραφόταν στην Πετρούπολη το  Πρωτόκολλο.  Οι συνθήκες στο διεθνές διπλωματικό πεδίο είχαν ωριμάσει προς αυτή την κατεύθυνση. 
Σύμφωνα με αυτό οποίο η Βρετανία και η Ρωσία ανελάμβαναν να μεσολαβήσουν στη σύγκρουση. Το Πρωτόκολλο δεν ήταν πρότυπο στο είδος του (ο Κάνινγκ το χαρακτήρισε «όχι πολύ αριστοτεχνικά συντεταγμένο») και ιδιαίτερα αόριστο. Ναι μεν τα μέλη όριζαν να δράσουν, αλλά δεν καθόριζαν τον τρόπο της ενδεχόμενης δράσης τους.

Οι ελληνικές επιτυχίες είχαν παρουσιάσει την Επανάσταση στην Ευρώπη πολύ πιο σπουδαία απ' ό,τι λογιζόταν, οι σφαγές και οι καταστροφές των Τούρκων δυνάμωσαν τη συμπάθεια για το ελληνικό έθνος (χαρακτηριστική η περίπτωση του λόρδου Βύρωνα που άφησε την τελευταία του πνοή επί ελληνικού εδάφους), η επιτήδεια εργασία του Μαυροκορδάτου συνέβαλε στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης υπέρ της Ελλάδας στη Δύση και η καίρια διπλωματική παρέμβαση του Καποδίστρια έφερε αποτέλεσμα την αναχώρηση του ρώσου πρεσβευτή Στρογκανόφ από την Κωνσταντινούπολη ήδη από τον Ιούλιο του 1821.
Κυρίως όμως οι μεγάλες δυνάμεις στράφηκαν στην υιοθέτηση ενός παρεμβατικού ρόλου, όχι μόνο γιατί θίγονταν τα εμπορικά τους συμφέροντα αλλά και γιατί η καθεμιά φοβόταν ότι η άλλη θα κατάφερνε να στρέψει τη συνεχιζόμενη σύγκρουση προς δικό της πολιτικό όφελος.

Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ



 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες   
            

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Άξιοι είναι της απελευθέρωσής τους, 1825



Οι Έλληνες σε όλες τις δυστυχίες τους, 
θυμήθηκαν πάντα την καταγωγή τους 
και γι’ αυτό είναι άξιοι 
της απελευθέρωσής τους».
____________________________________________ 
Πούσκιν -1827
1825

Ο αγώνας πια ψυχή δεν θάχει

αφού, σε μια ως εσχάτων μάχη..
ο Παπαφλέσσας θα χαθεί,
ο ήρωας,
              του ξεσηκωμού η πηγή,
του έθνους... 
                         το πρώτο το σπαθί.

Ο Μιαούλης στη Μεθώνη
πυρπολεί και τσαλακώνει
τον Τουρκικό τον στόλο.
Σαν να μην έφτανε αυτό όλο,
στη ναυμαχία της Σούδας..

"Τούρκων εχθρών τας φρούδας
ελπίδας  διά κυριαρχίαν,
τάς σβήνει με ανδρείαν."

Όσο για τον άλλο μήνα,
ο Κανάρης μπαίνει σφήνα
ανάμεσα στον Αιγυπτιακό τον στόλο
και φτάνοντας κοντά στο μώλο,
του ναυστάθμου Αλεξανδρείας
σ' αποστολή αυτοκτονίας,
κολλάει τα εκρηκτικά του
και με τη βάρκα τη δικιά του
απομακρύνεται εγκαίρως
από το εχθρικό το μέρος.



Η αστοχία του υλικού
τη ζωή σώνει του οχτρού,
που δεν εσκάσαν τα μπουρλότα.
Όμως τα νέα πήραν ρότα,
γραμμή για να τα καταγράψει
η ιστορία και η λάμψη
ήτανε τόσο μεγάλη
ώστε μνημόνευαν...
                      ο Ουγκώ και άλλοι.

     Μα ο εμφύλιος καλά κρατεί,
         κάθε αντίπαλος πάει φυλακή,
         με τη κατηγορία του προδότη,
         απ΄την κυβέρνηση Κουντουριώτη,

         Από τους πρώτους μέσα 'χαν μπει
         ο Ανδρούτσος με Θοδωρή....

         Τον Οδυσσέα θα τον πετάξει
         απ' την Ακρόπολη....
                                       και τι να πράξει
         δεν ήξερε με Κολοκοτρώνη.

         Μα όταν το τέλος, ότι ζυγώνει
         βλέπει, σαν καίγονται Κάσος, Ψαρά,
         και στο Μεσολόγγι, 
                          σε λίγο ο Τούρκος πατά,
         τρέχουνε όλοι στη φυλακή
         λέγοντας.... 
                      ''Σώσον ημάς... ωρέ Θοδωρή!'',

          δίνοντας του αρχιστρατηγία,
          που έμοιαζε με απολογία
          των άκαπνων και απολέμων.

          ''Του γένους μας ο δαίμων,
          'εκείνοι' που διαχρονικά 
           μόνο ''εν ειρήνη''...  
                                 βγαίνουν μπροστά...''
          άκουσα σ' εκπομπή,
          της ιστορίας καθηγητή,
          να λέει για το γεγονός...
                      ''...ότι αυτό είν' καθεστώς
                        και της φυλής συνήθεια...''  
                                                                      
          Μα ποιος να ξέρει την αλήθεια ; !                         

_________________________________________________________________

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________


* Εμφύλιος Στις 6 Φεβρουαρίου του 1825 όλα έχουν τελειώσει. Οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν επικρατήσει πλήρως. Ο Κολοκοτρώνης, Θεόδωρος Γρίβας, ο Γεώργιος Σισίνης, ο Χρύσανθος Σισίνης, ο Σωτήρης Νοταράς, ο Ιωάννης Νοταράς, οι Δεληγιανναίοι και μερικοί άλλοι αντικυβερνητικοί φυλακίζονται στην Ύδρα. Μόνο ο Ασημάκης Φωτήλας κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη. 
Ο Εμφύλιος χωρίστηκε σε δύο φάσεις. Η  Α' φάση αρχίζει το Φθινόπωρο του 1823 και σταματά τον Ιούλιο του 1824 και η Β’ φάση όταν ξαναρχίζει τον Ιούλιο του 1824 για να τελειώσει τον πρώτο μήνα του νέου έτους, του 1825.
Η κυβέρνηση Κουντουριώτη επιδιώκει να εξοντώσει με οποιοδήποτε τρόπο τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Τον Απρίλιο του 1825 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος νομίζοντας ότι θα του δοθεί αμνηστία παραδίνεται στους κυβερνητικούς και φυλακίζεται στην Αθήνα. Εκεί αφού βασανίστηκε απάνθρωπα, βρήκε τραγικό θάνατο από το πρώην πρωτοπαλίκαρό του, τον Ιωάννη Γκούρα. Τον Ιούνιο του 1825 ο Γκούρας τον δολοφόνησε στην Ακρόπολη.
Έχοντας φυλακίσει όλους τους πολιτικούς αντιπάλους της η κυβέρνηση Κουντουριώτη ήταν ελεύθερη να προωθήσει τα συμφέροντά της καθώς και αυτά των Άγγλων, των οποίων ήταν όργανο. Όμως η κυβέρνηση αυτή δεν είχε την ικανότητα να σημειώσει επιτυχίες στο στρατιωτικό τομέα. 
Απλά αναφέρουμε ότι δεν μπόρεσε να σώσει από την καταστροφή την Κάσο και τα Ψαρά, ούτε να εμποδίσει την απόβαση των αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο (Φεβρουάριος 1825) ούτε να σώσει το πολιορκημένο Μεσολόγγι (Απρίλιος 1826). 
Μπροστά στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής καταστροφής αναγκάζεται να αποφυλακίσει τον (αντικυβερνητικό) Θ. Κολοκοτρώνη το Μάιο του 1825 για να πάρει εκείνος την ομάδα στις πλάτες του και να νικήσει τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα.


Αυτοί που έγραψαν για τον Ελληνικό αγώνα της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας:

* Ο Βίκτωρ Ουγκώ, Το 1827 συνθέτει τα ποιήματα «Ναβαρίνο» (Navarin) και «Ενθουσιασμός» (Enthousiasme) και την επόμενη χρονιά τα «Κανάρης» (Canaris), «Λαζάρα» (Lazzara) καθώς και το περίφημο«Ελληνόπουλο» (L’ enfant) στο οποίο αναφέρεται με μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση στην σφαγή των Ελλήνων της Χίου από τους Τούρκους. Όλα τα παραπάνω ποιήματα περιελήφθησαν στη συλλογή «Τα Ανατολίτικα» που εκδόθηκε αρχικά στην Γαλλία.
Γράφει:
«Ο κόσμος είναι μία διεύρυνση της Ελλάδος και η Ελλάς είναι ο κόσμος σε σμίκρυνση»  

* Ο λόρδος Βύρων (Byron), Με την ποίησή του ενίσχυσε το φιλελληνικό ρεύμα, ήδη πριν από την Επανάσταση και με τον πρόωρο θάνατό του στο Μεσολόγγι το 1824, συντάραξε τον κόσμο όλο.

Ο Σέλλεϋ (Shelley), ποιητής και φίλος του Βύρωνα, θα συνθέσει το λυρικό δράμα Hellas το οποίο αφιερώνει στον Αλ. Μαυροκορδάτο, σε ένδειξη «θαυμασμού, συμπάθειας και φιλίας».  Πρόσφερε χρήματα στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων το 1821, που συγκέντρωσε με το χορικό δράμα ΕΛΛΑΣ,  στην Πίζα της Ιταλίας.  Οι επιρροές από την τραγωδία του Αισχύλου «ΠΕΡΣΕΣ» είναι εμφανείς. 

Ο Σατωμπριάν (Chateaubriand) προσθέτει κι αυτός τ' όνομά του στο κατάλογο των ανθρώπων που συγκινήθηκαν από την ελληνική ψυχή. Με τη συγγραφή, το 1825, του περίφημου φυλλαδίου «Υπόμνημα περί της Ελλάδος», μεταστρέφεται πολιτικά, διερμηνεύει επάξια τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης και παράλληλα ενεργοποιείται στο φιλελληνικό κίνημα. 

Ο Πούσκιν,  τα ποιήματα του διαπερνούνται με το πάθος της ελευθερίας, το οποίο συνδυάζεται με τις πρωτοπόρες ιδέες και με την ανύπαρκτη μέχρι τότε δύναμη της λογοτεχνικής έκφρασης. Με την ποίησή του ο Πούσκιν, χωρίς να είναι ο ίδιος μέλος μυστικής επαναστατικής οργάνωσης, γίνεται στην ουσία ο εκφραστής των επαναστατικών κατευθύνσεων ολόκληρης της γενιάς των νεαρών ευγενών αξιωματικών, οι οποίοι κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους ασπάστηκαν τις ιδέες της Γαλλικής επανάστασης.

 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες   

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Σύγχρονοι Ευεργέτες, 1823 - 1824



1823

                Β' Εθνοσυνέλευση στο Άργος.
                Το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδος 
                την άνοιξη το  αναθεωρεί
                κι απ' αρχιστράτηγο τον καθαιρεί 
                τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη...

                Ο γέρος όμως δεν κωλώνει            
                και οργανώνει  μήνα με μήνα 
                μεγάλη σύναξη στη Σιλίμνα,
                με τον Πλαπούτα, τον Υψηλάντη,
                Καραϊσκάκη, Νικηταρά,
                Ανδρούτσο... κι άλλους στη σειρά...
                
                 Κάπως έτσι είχε αρχίσει
                 ο εμφύλιος, που θα καπνίσει
                 τα καρυοφύλλια τον Γενάρη
                 και 'κει... όποιον ο χάρος πάρει,
                 γιατί η σύναξη είχε μηνύσει 
                 πως στο εξής θα αγνοήσει
                 Μαυροκορδάτους...
                                        και θα τα σβήσει
                  όσα κακά είχε θεσπίσει. 
                  Την 'εξουσία' θα πολεμήσει.
                 
                  Θα γίνουνε μαλλιά κουβάρια
                  γηραιότεροι και παλικάρια.           

                  Χαρακτηριστική η ρήση
                  του Μακρυγιάννη πούχε απηυδήσει...

                                 ''Ορκίστηκα να πολεμώ
                                  τους Τούρκους όπου εγώ βρεθώ
                                  κι όχι τους Έλληνες θαρρώ...

1824




                   Δυο εξουσίες... μια μπερδεψιά
                   χώρια ο καθένας να κυβερνά,
                   με τα ονόματα τα ισχυρά..                                    
                   του Κουντουριώτη απ' τη μιά
                   κι άλλη των πολεμαρχών.
                   Εμφύλιος μαίνεται αγών...

                    Να πούμε του στραβού το δίκιο
                    του βουνού είχαν... 
                                          δικό τους ''ΔΙΚΑΙΟ''
                    οι μπαρουτοκαπνισμένοι
                    στην αρχηγία μαθημένοι
                    κι άντε να τους υποτάξεις
                    με κυβερνητικές διατάξεις.

                    Δυο κυβερνήσεις σε μιά σταλιά
                    κρατίδιο... 
                                       ενώ τα Ψαρά
                    τα ξεκληρίζει ο εχθρός 
                    στη μάχη πέφτει κάθε γραικός.

                    Το Παλαιόκαστρο ακόμα αντιστεκόταν
                    κι όταν η ελπίδα θα χανόταν 
                    θα αυτοανατιναζόταν!

      Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά
       είναι αυτοί, που... με "παρά"
       κυρίως, στηρίξαν τον αγώνα,
       όπως κι ομογενείς...
       πλούσιοι κατά κανόνα,
       μα και φτωχοί σαν το Ανδρούτσο
       τον Οδυσσέα που κάνει γούστο
       να γδύνει κάθε καραβάνι
       τούρκικο και να βάνει
       στο χέρι πάμπολλα εφόδια
       τρόφιμα και πολεμοφόδια....

       Όμως... παρόλα αυτά,
        ο αγώνας, θέλει πιο πολλά.

        Ο
 δανεισμός κι η υποταγή
        αρχίζει... 
                     Δυστυχώς κακή 
        γίνεται αυτό συνήθεια
        και μα την αλήθεια
        θε να μας ακολουθεί
        σ' όλη μας τη διαδρομή...

          ....για τον αγώνα, 
                                   άντε, δεκτή
         η κάθε πράξη και... σωστή,
         μα τώρα, μου λέει, ρε παιδί
         μία ερώτηση σου κάνω
         για όλα αυτά τα παραπάνω.               

         Μία ανάσα παίρνει ο παππούς...
         και συγκρατεί κάποιους λυγμούς:

                   ''Εγώ από τον ουρανό
                    βλέπω και παρακολουθώ,
                    ναι... θα το παραδεχθώ, 
                    εμείς σας βάλαμε στο λούκι,
                    κι έγινε πιά ένα παλούκι
                    ο συνεχής ο δανεισμός,
                    μα δεν γινόταν τότε αλλιώς...


                     Αλλά,
                             για πες μου εγγονέ,

                   πού είσαστε και στην "Ονέ"*              *Οικ. Νομισμ. Ένωση
                   στις σιγουριάς το σεπαρέ
                   και ούτε μια τουφεκιά             
                   δεν έπεσε στα χρόνια αυτά,
                  πώς οικονομικά
                   είσαστε διαρκώς σκ.....ά ???
                   Οι ηγέτες σας οι καμπόσοι
                   ξέραν πως του δανείου τη δόση
                   δε θάχαν να πληρώσουν...
                   που πόνταραν να σας φεσώσουν ?

                   Ποιός είναι αυτός ο Φαλτσιανί,
                   σίγουρα άκουσες κι εσύ,
                   που λέει χιλιάδες είναι αυτοί
                   οι Έλληνες οι ευεργέτες
                   που ενώ εσείς είσαστε επαίτες
                   ενίσχυσαν τις Ελβετικές
                   τις τράπεζες...
                                     και μόνο αυτές ?
                  Μέρες σκεπτόμουν όλα αυτά.
                  Μήπως ρε πέφτει λαμογιά ???''

                  Εδώ κατάπια τη μιλιά !!!
                  Με το κεφάλι χαμηλά
                  απάντησα..
                               ουγκαμπα μπούμ ντιρλί-γκαγκά,
                  δεν..δεν γίνεται πιο αναλυτικά !



                                             για τη συνέχεια πατήστε εδώ

____________________________________________ 

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________



* Β' Εθνική Συνέλευση του Άστρους, Αναθεωρείται και βελτιώνεται το Πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδος που είχε συντάξει και ψηφίσει η Α' Εθνοσυνέλευση την 1 Ιανουαρίου 1822, μαζί με την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος. Ο Κολοκοτρώνης απαλλάσσεται από τα καθήκοντα του Αρχηγού του στρατού και του ανατίθεται η Αντιπροεδρία του εκτελεστικού δηλαδή της Κυβέρνησης.




Η Μεγάλη Σύγκρουση -
Εκτελεστικό εναντίον Βουλευτικού 


Το Φθινόπωρο του 1823, λίγους μήνες μετά την Α' Εθνοσυνέλευση,  συγκεντρώθηκαν στη Σιλίμνα της Τρίπολης οι Θεόδωρος και Πάνος Κολοκοτρώνης, Θ. Νέγρης, Γεώργιος Σισίνης, Φωτήλας, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Δημήτριος Πλαπούτας, Νικηταράς, Δημήτριος Υψηλάντης, Γ. Καραμάνος, Μούρτζινος κ.α.

Από κοινού αποφασίζουν την αντίσταση κατά του εκτελεστικού, δηλαδή του κυρίαρχου οργάνου εξουσίας, και όλοι μαζί ορκίστηκαν «ενώπιον της εικόνας του Χριστού» ότι θα αγωνιστούν ενωμένοι.

Αν και στην θέση του αντιπροέδρου του εκτελεστικού, ο Κολοκοτρώνης είναι πολιτικά ανίσχυρος, έρχεται σε σύγκρουση με τον  Αλ. Μαυροκορδάτο που είναι πρόεδρος του βουλευτικού. Ο Κολοκοτρώνης τον απειλεί: 
«μην καθίσεις πρόεδρος, ότι έρχομαι και σε διώχνω με τα λεμόνια, με τη βελάδα όπου ήρθες».

Ο Μαυροκορδάτος φεύγει για την Ύδρα και την οικογένεια Κουντουριώτη για να σχεδιάσει τις από δω και πέρα κινήσεις του. Ο Κολοκοτρώνης θεωρεί  αυτή τη φυγή επιτυχία του και νίκη, που βέβαια δεν είναι. Ο Μαυροκορδάτος έχοντας στενές επαφές με την Αγγλική κυβέρνηση, είχε σχεδόν εξασφαλίσει την υπόσχεση τους για δάνειο. 

Η κατάσταση ήταν δραματική αφού όχι μόνο υπήρχαν δύο κυβερνήσεις, πόλοι εξουσίας αλλά κυκλοφορούσαν και φήμες σχετικά με τουρκικά στρατεύματα που ετοιμάζονταν να προελάσουν στην Πελοπόννησο. 
1η. Η κυβέρνηση του Ναυπλίου με αρχηγό τον Μαυρομιχάλη να υποστηρίζεται από στρατιωτικούς με επικεφαλής τον Κολοκοτρώνη και 
2η. η κυβέρνηση του Κρανιδίου του Κουντουριώτη να υποστηρίζεται από πελοποννήσιους και νησιώτες. 
Ο ελληνικός α’ εμφύλιος πόλεμος  θα ξεκινήσει 25 Νοεμβρίου 1823. Διαταράσσει συθέμελα το εσωτερικό μέτωπο και θα εξαντλήσει σοβαρά τη δυναμική της επανάστασης.



* Καταστροφή των Ψαρών, Ένα μικρό νησί στα βορειοδυτικά της Χίου, αλλά με σπουδαία δράση στο αγώνα. Είχε σπουδαία θαλασσινή παράδοση και ήταν η τρίτη ναυτική δύναμη της Ελλάδας, μετά την Ύδρα και τις Σπέτσες, με ονομαστούς πυρπολητές, όπως ο Παπανικολής, ο Κανάρης και ο Πιπίνος. Ο Χοσρέφ είχε εντολή από τον σουλτάνο να εξαφανίσει από προσώπου γης τα Ψαρά, που τόσα προβλήματα δημιουργούσαν στον δυσκίνητο τουρκικό στόλο.

Το πρωί της 20ης Ιουνίου ο τουρκικός στόλος απέπλευσε από το Σίγρι Μυτιλήνης με προορισμό τα Ψαρά. Απετελείτο από 176 πλοία (πολεμικά και φορτηγά) και 12 χιλιάδες άνδρες (τούρκους και τουρκαλβανούς). Η τουρκική αρμάδα έφθασε στον αβαθή ορμίσκο Κάναλος, στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, το απόγευμα της ίδιας μέρας. Τη στιγμή εκείνη, άρχισε μία εκ των πλέον δραματικών δοκιμασιών του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Έπειτα από ισχυρό κανιοβολισμό, οι Τούρκοι πέτυχαν την απόβαση των αγημάτων τους.

Οι κάτοικοι του νησιού ανέρχονταν σε 30.000, οι 7.000 ντόπιοι και οι υπόλοιποι πρόσφυγες από τη Χίο και τις ακτές της Μικράς Ασίας. Το υπερασπίζονταν 1.300 Ψαριανοί, 700 πάροικοι και 1027 μισθοφόροι από τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία.
Οι αποβιβασθέντες Τούρκοι του Χοσρέφ κατέβαλαν με σχετική ευκολία τους αμυνομένους και μέσα σε δύο μέρες είχαν καταλάβει το νησί. Επακολούθησε η φοβερή καταστροφή...
Μόνη εστία αντίστασης παρέμεινε το Παλαιόκαστρο, η οχυρή θέση που δεσπόζει της Χώρας. Οι υπερασπιστές του, ανάμεσά τους και πολλά γυναικόπαιδα, αμύνθηκαν σθεναρά εναντίον 6.000 Τούρκων που τους πολιορκούσαν. Όταν η αμυντική γραμμή τους έσπασε και το φρούριο πλημμύρισε από Τούρκους, ο Αντώνιος Βρατσάνος έβαλε φωτιά στην πυριταδοποθήκη για να μην πέσουν στα χέρια των εισβολέων.


1ο δάνειο, Στο διχασμό συνέβαλε και το 1ο δάνειο 800.000 λιρών που συνήφθη στις 9 Φεβρουαρίου 1824 με αγγλικό τραπεζικό οίκο (μίζες και σπατάλες δεν άφησαν παρά μόνο ένα μικρό μέρος 298.000 λιρών να φτάσει στα ταμεία). 

Μάταια η παράταξη Κολοκοτρώνη προσπάθησε να το μπλοκάρει, επειδή γνώριζε ποια θα ήταν η τύχη του. 

Οι Κυβερνητικοί χρησιμοποίησαν τα χρήματα του δανείου για να εξαγοράσουν συνειδήσεις και να αποκτήσουν την υποστήριξη όσο το δυνατόν περισσότερων υποστηρικτών ώστε να νικήσουν την Αντικυβερνητική παράταξη. 

Το Εκτελεστικό έρχεται σε σύγκρουση με το Βουλευτικό, το καθένα κήρυξε παράνομο το άλλο, και η διαμάχη δεν άργησε να οδηγηθεί σε πολεμική σύγκρουση. Τι κι αν στις αρχές του 1823 η Υψηλή Πύλη φάνηκε να φροντίζει ιδιαίτερα τις ναυτικές επιχειρήσεις της; Είναι ενδεικτική η αναφορά του γάλλου μοίραρχου Δεριγνύ (μετέπειτα ναυάρχου στη ναυμαχία του Ναυαρίνου):



«Οι φοβερές προετοιμασίες των Τούρκων δεν καταφέρνουν τίποτα. Συμπληρώνεται το τρίτο έτος της ελληνικής Επανάστασης και οι αγώνες των Τούρκων δεν έχουν αποτέλεσμα. Οι Τούρκοι μπορούν να καταστρέψουν τους Ελληνες, όχι όμως και να τους υποτάξουν... Από την άλλη μεριά, οι Ελληνες τρώγονται μεταξύ τους μόλις η τύχη τούς χαμογελάσει λίγο και δεν μπορούν να κάνουν περισσότερα απ' όσα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα...».



Δια του λόγου το αληθές... στη διάρκεια του 1824 οι εχθροί είχαν επιχειρήσει μόνο μία εκστρατεία στην Ανατολική Ελλάδα και από εκεί αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν άπρακτοι μετά τη μάχη στην Αμπλιανη. 



Στη θάλασσα τα κατορθώματα των Ελλήνων ήταν ενδοξότερα. Παρά τις ολοσχερείς (και ανόσιες σύμφωνα με τη διεθνή κατακραυγή των φιλελληνικών ρευμάτων του εξωτερικού) καταστροφές της Κάσου και των Ψαρών, οι εχθρικοί στόλοι, νικημένοι πολλές φορές από το ελληνικό ναυτικό, είχαν σημαντικές απώλειες.



Δυστυχώς όμως, στο εσωτερικό μέτωπο η εμφύλια σύγκρουση μαινόταν. Στις ένοπλες συγκρούσεις μάλιστα σκοτώθηκε ο γιος του Κολοκοτρώνη, Πάνος, και ο Γέρος του Μοριά καταβλήθηκε τόσο ώστε παραδόθηκε στην κυβέρνηση.  Χαρακτηριστικό το παράπονο του στρατηγού Μακρυγιάννη: 



«Πήρα όρκο να πολεμήσω τους Τούρκους και όχι τους Ελληνες»



..λεύτερες 
 σκέψεις λεύτερες 
  πολιορκημένες