Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Αχ... αυτές οι Μεγάλες Δυνάμεις... οι ισχυρές, 1831


   1831  Ελλάδα - Ύδρα

                                                           
      Τα φοβερά του κάβου της Ύδρας τα κανόνια,
           στου χίλια οκτακόσια τριάντα ένα... τη νέα διχόνοια,
           στρέψαν τις μπούκες τους απειλητικά
           προς τα καράβια τα πολεμικά, 
           τα πρώην φίλων, τα πρώην συμμαχικά,
           τα Αγγλο-γαλλο-ρωσικά... 

Και απορίας είναι άξιον, πως έγινε αυτή η τούμπα,
μα... δεν θα πέσω και στη λούμπα,
χωρίς διασταυρωμένες πληροφορίες να εξηγήσω,
και διπλωματικά τερτίπια να αναλύσω,
όχι δεν θα αποτολμήσω....

 Η επαναστατική Σημαία της Ύδρας*
Θα πρέπει ενδελεχώς να ερευνήσω, 
πηγές να ψάξω ή να ρωτήσω
κάνα ιστορικό με αδέσμευτη την κρίση,
τα σκοτεινά σημεία να φωτίσει,   
κι όχι σκοπίμως.....
                            να αποσιωπήσει...

Στη μέση τάχα παρατήσει,
καθώς ο νους μου είχε γεμίσει
από πληροφορίες των διαφόρων,
της ''σκέψης μας γνωστών εμπόρων''...   

Μάταια το είχα αναζητήσει
ποιοί ήτανε.....
                      πώς είχαν εισχωρήσει,
οι "οπίνιον μέικερς*"στα μίντια με ελιγμούς,        *διαμορφωτές κοινής γνώμης
ξέρεις από αυτούς τους μαϊντανούς,                       
με τους γνωστούς αλαλαγμούς,
τις τηλεπερσόνες*, άλλως λαγούς,                           *τους έχει δοθεί τηλεοπτικό στασίδι 
κι όποιος νομίζει θα εκτοπίσει...
τη μύτη μου να μου τρυπήσει !
                      
Έτσι...    καθόλου δεν θα σχολιάσω,
μόνο γεγονότα θα περιγράψω,
και η προσπάθεια ίσως να βγει και φιάσκο...
     

        Ο Καποδίστριας, σε δυσμένεια πέφτει τώρα,  
              διότι διεκδικεί την ανεξαρτησία για τη χώρα,              
              που βρίσκεται υπό την προσωρινή συμμαχική εγγύηση
              και φυσικά αυτό έχει θορυβήσει
              τις τρεις Δυνάμεις τις μεγάλες,                              
              και όπως και σε περιπτώσεις άλλες,                                                        
              τον σαμποτάρουν εμφανώς,
              και τούτο βέβαια το γεγονός,
              δική του βεβαιώνει επιστολή,
              στον Γάλλο ναύαρχο Lalande πούχε σταλεί,
              και όπου τους τρείς.....
                                    και με τον παραλήπτη τέσσερις,
              γενεές περνάει ο Κυβερνήτης δεκατέσσερις....

                          ''Ναύαρχε μας δώσατε συμμαχικές εγγυήσεις,
                          αλλά σύμφωνα με τις δικές σας κρίσεις
                          (των Αγγλο-γάλλων), σαν βλέπετε το δικό μας στόλο
                          να αυξάνεται, και πάει σ' όλο
                          το Αιγαίο να επικρατήσει,
                          φοβόσαστε πως έτσι θ' αποκτήσει
                          έλεγχο η ομόθρησκη Ρωσία,               

                          και έτσι η δική σας θα χαθεί κυριαρχία...''


               Την προοπτική δημιουργίας ενός ναυτικού
               όπως αυτό του νέου ελληνικού,
               θεωρούν σαν κίνδυνο μεγάλο,
               αφού τον έλεγχο δεν θα έχουν άλλο,
               οι φίλιες χώρες Αγγλία, Γαλλία,
               και τον κερδίζει η Ρωσία.
                 
Κάπου εδώ προφανώς τα σπάνε,
οι μεγαλοσύμμαχοι, και το διαλάνε,
της εποχής τους οι καμπόσοι..

Με την κυβέρνησή μας πάνε οι Ρώσοι.
όταν η Ύδρα επαναστατεί,                        
διότι είχαν απωλεστεί,                       
πολλά απ' τα πλοία της στον αγώνα,                       
και στις αποζημιώσεις ήταν τα μόνα,
που η κυβέρνηση στην άκρη αφήνει,
όλο υποσχέσεις......
              μα χρήματα ποτέ δεν δίνει.

Τις οικογένειες* και τους επαναστάτες               *κοτζαμπάσηδες, πλοιοκτήτες
Υδραίους μα και Μανιάτες
υποστηρίζουν οι Άγγλογάλλοι.      

Σε μια επιχείρηση-κομάντο μεγάλη,
αντρειωμένοι διακόσιοι Υδραίοι
στον ναύσταθμο Πόρου...
                                    γίνονται οι νοικοκυραίοι.

Με εντυπωσιακό αιφνιδιασμό,
τώρα ελέγχουνε το πόστο αυτό,
με τον Υδραίο τον Μιαούλη αρχηγό....
Με τόνα μάτι τους κλειστό
τους ενθαρρύνουν οι δυό ''ξένοι''.*                              *Αγγλοι - Γάλλοι

Οι Ρώσοι τότε μπαρουτιασμένοι...
αμέσως κανονιοβολούν.                            
Για βδομάδες δύο τους κτυπούν...
(τον χρόνο, άλλες πηγές αμφισβητούν).

Καθόλου χρόνο χωρίς να χάσει
έξαλλος ο Μιαούλης θ' ανατινάξει
δύο απ' τα σύγχρονα πολεμικά,            
          
του στόλου* του εθνικού που με αυτά     *του ελληνικού που δημιούργησε ο Καποδίστριας 
τρέμουλο παθαίνανε οι Τούρκοι.

Τρομάρα είπανε να τούρθει
του Αντρέα εις το εκτελεστικόν
και το χαρακτηρίσαν ''Έγκλημα Μεγαλουργόν'' .

Όχι, δεν είχε καθόλου το μυαλό σαλέψει
του ναύαρχου....
                        και φέρθηκε έτσι
γιατί οι Άγγλοι τον είχαν τότε ορμινέψει,
να βάλει στο ναύσταθμο μπουρλότο,
κι από τον ''θόρυβο'', τον διπλωματικό τον κρότο,
θ' αλλάζαμε την φιλορωσική πορεία.
''Όσο, του είπαν, για τα πλοία'',
να μην τον νοιάζει "εδώ 'ν η Αγγλία"
θα σας δωρίσουμε καινούργια... άλλα'',
άσχετα αν μείναμε μπουκάλα...
  
         Όταν ο Μαυρομιχάλης ο Τζανής
         βρίσκεται εντός της φυλακής,
         ως αρχηγός Μανιάτικης ανταρσίας,
         τα σχέδια της δολοφονίας,
         εμελετήθησαν μετ' ακριβείας
         πως να εκτελέσουν τον Κυβερνήτη,
         και το μαχαίρι και το πιστόλι ενεκρίθη,
         να τον ξεκάνουν μία κι έξω
          στο Ναύπλιο......
                     στης εκκλησίας το προαύλιο απ' έξω.




          Δάκτυλος θάταν των ''έξω''
          είπαν οι φλύαρες φωνές.
          Ίσως ''κακίας'' εμμονές
          κρυβόνταν πίσω από αυτό...        
          μα στόματα και αρχείο κλειστό (!)
          διακόσια χρόνια παραμένουν
          κι αδίκως όλοι περιμένουν
          η ''αλήθεια'' κάποτε να λάμψει.


         Απ' ότι διάβασα ουδείς θα χάψει
         πως θύμα ήτανε τάχα βεντέτας..
         κι όλων ο νους πάει ''εις ηγέτας''.





* Η επαναστατική Σημαία της Ύδρας δηλώνει την ακλόνητη πίστη και τη θέληση του σκλαβωμένου Έλληνα για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού.

Κύριο σύμβολο της σημαίας όπως και των περισσότερων επαναστατικών σημαιών των χρόνων εκείνων, είναι ο σταυρός, σύμβολο πίστης και Ορθοδοξίας. Το αρχαιοελληνικό παράγγελμα της Σπαρτιάτισσας μάνας" ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ " έχει γραφτεί για να συμβολίσει την αποφασιστικότητα του Αγώνα των Ελλήνων. Η σημαία με την κεφαλή του Θεμιστοκλή στα δεξιά υπενθυμίζει θριαμβευτικές νίκες των αρχαίων προγόνων, ενώ η άγκυρα αριστερά είναι σύμβολο ελπίδας και νικηφόρων εκβάσεων στις ναυμαχίες του Υδραϊκού στόλου. Το φίδι που περιελίσσεται στην άγκυρα συμβολίζει τη δύναμη του ελληνικού έθνους, ενώ το περιστέρι που βγαίνει από το στόμα του φιδιού είναι σύμβολο της ελευθερίας του Γένους. Ο οφθαλμός της θείας Πρόνοιας επάνω αριστερά, δίνει την ελπίδα για την επικράτηση των Ελλήνων και την δίκαιη απόληξη του Αγώνα. Το γαλανό χρώμα του φόντου της σημαίας συμβολίζει τη θάλασσα που είναι συνδεδεμένη με τη ζωή των Υδραίων, το κόκκινο πλαίσιο που περιβάλλει το σύνολο οδηγεί τη σκέψη του θεατή στις επαναστάσεις.
_________________________________________________________________________________




Αν έκοβα τις σχέσεις με τις λεγόμενες «προστάτιδες» Δυνάμεις,
 τούτο θα ήταν εις βάρος της Ελλάδος και άφησα τα πράγματα  
να λαλήσουν μόνα τους...Εγώ και τις δολοπλοκίες όλων σας τις 
εγνώριζα και.......                                                                             
Επιστολή Καποδίστρια προς
τον Γάλλο ναύαρχο Lalande 

          1831 Ελβετία

     Διακόσια χρόνια έχουν περάσει
        και έχουνε πια αραχνιάσει
        τα Βρετανικά αρχεία
        σε σχέση με τη δολοφονία
        του Ιωάννη Καποδίστρια...

        Σε εργασία από φοιτήτρια
        διάβασα τα παραπάνω
        κι ότι και σεις.... στο νου μου βάνω,
        σαν με τσιγκλάει μιά υποψία.
        Γιατί να κρύβουνε τ' αρχεία ??

        Λένε πολλοί... αν είχε ζήσει
        ο Καποδίστριας θάχε κτίσει
        το κράτος που επιθυμούμε όλοι.
        Μέχρι ακόμη και... την Πόλη (!)
        μπορεί να είχαμε κερδίσει
        με τα κονέ πούχε αρχίσει            
        σ' Ανατολή και Δύση,
        και με του Τσάρου τη φιλία
        που είχε απ' όταν στα υπουργεία
        τα Ρώσικα υπηρετούσε,
        και μ' όλους τότε... ''συζητούσε''.

        Σαν άριστος  της γλώσσας χειριστής, 
        πολιτικο- διπλωματικής, 
        αλλά και εκ της ισχύος της φωνής
        που αντιπροσώπευε αυτός της Ρωσικής ,
        ενέπνεε τον σεβασμό
        στο κύκλο τον διπλωματικό
        που τον ακολουθεί κι εδώ.

Το πως τον διπλωμάτη ευγενή 
ευγνωμονούντες οι Ελβετοί,
με μεγαλοθυμία ετιμήσαν
και δεν τον επυροβολήσαν (!)
σχόλιο αντιγράφω παραχρήμα
καυστικότατο απ' το "Βήμα".

      Η Ελβετία ευγνωμονούσα,
      Η Ελλάς δολοφονούσα                             

       Γράφει,
                   πως η Ελβετία τον τιμά
       και του οφείλει αυτή πολλά,
       απ' την ανεξαρτησία της
       ως και την ευημερία της..

Τον έχρησε ιππότη του Ερυθρού Αετού της Πρωσσίας,
τον τότε πληρεξούσιο υπουργό της Τσαρικής Ρωσίας.
Εκεί ως φαίνεται δεν πήγαν άδικα οι δικοί του κόποι:

  "Τον κόμη Καποδίστρια, της Γενεύης χρήζουμε Δημότη, 
  και όλης της Ελβετικής Δημοκρατίας  διότι,
  με την ευμενή επίδραση αυτού,
  εις Λονδίνο, Παρίσι και παντού,
  oi ισχυροί πήραν τις αποφάσεις
  που θέσαν τους κράτους μας τις βάσεις" 
                                                  *Όλη η ενημερωτική επιστολή  της Γενεύης στον Ι. Καποδίστρια, στο τέλος του post
__________________________________________________________________________________________

  1831  Η.Π.Α


  Γεννημένος σκλάβος και επί τρεις δεκαετίες,
δεινοπαθήσας στις "Βιρτζίνια" τις φυτείες,
τους μαύρους του Σαουθάμπτον* ξεσηκώνει,                  *της Βιρτζίνια
και αδιακρίτως τους λευκούς αυτός σκοτώνει....

Αλλά ο Τέρνερ κι ο στρατός του λίγο θα ζήσει,
ο ισχυρός λευκός θα τον τσακίσει
θα συλληφθεί και θα δεινοπαθήσει,
ακόμα και νεκρός θα ''μαρτυρήσει'',
καθώς τον τεμαχίζουν 
και γύρω του πανηγυρίζουν.

Κάτι μου θυμίζει αυτό πατριώτη.
Νομίζω τον τεμαχισμένο Βελουχιώτη...

          ''Ουαί τοίς ηττημένοις''...
           Ουαί  και της βλαμμένης
           αντίληψης, πως η ''ιδέα'' θα χαθεί,
           όταν το σώμα θα τεμαχιστεί          
           του επαναστάτη εμπνευστή.
_____________________________________________________________


   1831  Βραζιλία-Πορτογαλία



Ο Αυτοκράτωρ Πέτρος θα παραιτηθεί
καθότι τη χρονιά αυτή,
πήγε αλλού δουλειά να βρει...

Ν' ακούγεται αστείο μπορεί,
μ' άλλο να ηγείσαι Βραζιλίας,
κι άλλο της Πορτογαλίας
της θαλασσοκράτειρας κυρίας...

Φτιάνει στρατό στην Βρετανία
και ισχυρός εν συνεχεία

μ' ορμή τον θρόνο διεκδικεί...
στα ίσια θα επιτεθεί.

Άγριος εμφύλιος... 
                       ενδοοικογενειακός αγώνας,
για τα μάτια..... αχ.. της Λισαβώνας !!




____________________________________________ 

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

* 1831 ο Αντικαποδοστριακός Αγώνας έχει ξεκινήσει ήδη ένα χρόνο πριν..... 
Πέραν των πιεστικότατων οικονομικών, κοινωνικών και διπλωματικών προβλημάτων, ο Καποδίστριας είχε να αντιμετωπίσει δύο σημαντικά εμπόδια στην πολιτική του για την οικοδόμηση του νεοπαγούς ελλαδικού κράτους: 
- Πρώτον την εχθρότητα Γαλλίας και Αγγλίας, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των οποίων στην Ανατολική Μεσόγειο κινδύνευαν από την προοπτική δημιουργίας ενός νέου και δυναμικού ναυτικού και εμπορικού κράτους έξω από τον έλεγχό τους ή, χειρότερα, υπό την επιρροή της Ρωσίας.
- Δεύτερον, τους φατριασμούς και τα τοπικιστικά, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων, Φαναριωτών και πλοιοκτητών, οι οποίοι και επεδίωκαν διατήρηση των προνομίων και συμμετοχή στη νομή της εξουσίας. Εν τέλει ο συνδυασμός των παραπάνω παραγόντων προετοίμασε το έδαφος και οδήγησε στην πολιτική και φυσική εξόντωση του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας στις 9 Οκτωβρίου 1831 (27 Σεπτεμβρίου 1831 με το Ιουλιανό ημερολόγιο).
Προκειμένου να διαχειρισθεί αποτελεσματικά την τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση του νέου κράτους, ο Καποδίστριας προέκρινε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας, ώστε να διατηρήσει άμεσα τον πολιτικό έλεγχο. Την αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια απάρτιζαν οι παραμερισμένοι από την εξουσία κοτζαμπάσηδες και πλοιοκτήτες. Ο συγκεντρωτισμός που επέδειξε ο Καποδίστριας παραμερίζοντας τις τοπικές αρχές και διορίζοντας σε θέσεις κλειδιά τα δύο αδέρφια του, Αυγουστίνο και Βιάρο Καποδίστρια, τον οδήγησαν σε σύγκρουση με τις προαναφερθείσες ομάδες συμφερόντων. 



Το κέντρο του αντικαποδιστριακού αγώνα γίνεται η Ύδρα, έδρα των πλοιοκτητών και πιο συγκεκριμένα της οικογένειας Κουντουριώτη που είχε με το μέρος της τους αγωνιστές Μιαούλη, Σαχτούρη, Τομπάζη, Κριεζήδες. Βασικός λόγος για την αντίδραση των Υδραίων πλοιοκτητών ήταν η απαίτηση τους για την «άνευ αναβολής» καταβολή αποζημιώσεων για τις μεγάλες ζημιές και απώλειες των πλοίων τους κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Αναγνώριζοντας αμέσως το δίκαιο αίτημα, ο Καποδίστριας υποσχέθηκε ότι μόλις θα βελτιώνονταν τα οικονομικά της χώρας, η Ύδρα θα έπαιρνε «το μερίδιόν της καθ’ όσον το δίκαιον απαιτούσε». 

Οι Υδραίοι, όμως, απαιτούσαν την άμεση καταβολή αυτών των αποζημιώσεων, πράγμα που ήταν αδύνατον λόγω της οικτρής οικονομικής κατάστασης του κράτους. Στην Ύδρα, επιπλέον, κατέφυγαν ο ηγέτης του Αγγλικού κόμματος Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και οι Σπυρίδων Τρικούπης, Αναστάσιος Πολυζωίδης και Αλέξανδρος Σούτσος, έχοντας την ηθική συμπαράσταση του φιλογάλλου Κοραή. Όργανο της αντιπολιτευτικής αυτής ομάδας ήταν η εφημερίδα Απόλλων του Πολυζωίδη. Η Γαλλία και η Αγγλία, θεωρώντας τον Καποδίστρια ως φίλα προσκείμενο στη Ρωσία, ενθάρρυναν τους αντιπολιτευόμενους.
Την 14η Ιουλίου 1831, οι Μιαούλης και Κριεζής με 200 Υδραίους στρατιώτες κατέλαβαν τον ναύσταθμο στον Πόρο επειδή έμαθαν ότι ο στόλος ήταν έτοιμος να κινηθεί κατά της Ύδρας. Αμέσως έσπευσαν οι αντιπρέσβεις των τριών μεγάλων δυνάμεων προκειμένου να διαπραγματευθούν. 

Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι αιφνιδιάζοντας τους εξεγερμένους τάχθηκαν υπέρ της νόμιμης κυβέρνησης και απαίτησαν την παράδοση των επαναστατών. Έτσι, ο αγγλικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος είχαν αποκλείσει τα λιμάνια του Πόρου και της Ύδρας ώστε να μην επιτραπεί η ένωση των στόλων των επαναστατών. Ο ελλιμενισμένος εθνικός στόλος στον Πόρο ήταν υπό την αρχηγία πλέον του Μιαούλη ενώ μια μικρή μοίρα, υπό την αρχηγία του Κανάρη, δεν δεχόταν να υπακούσει στους επαναστάτες. 

Και ενώ ο Άγγλος και ο Γάλλος ναύαρχος, κωλυσιεργώντας, έπλευσαν προς το Ναύπλιο για να συσκεφθούν με τους αντιπρέσβεις, ο Ρώσος ναύαρχος Ρίκορντ ανέλαβε να εφαρμόσει, μόνος αυτός, τις οδηγίες του Καποδίστρια. Απέκλεισε τους αντάρτες, ήρθε σε προστριβές μαζί τους, τίναξε στον αέρα τη «Νήσο των Σπετσών», αιχμαλώτισε ένα ακόμη πλοίο και τελικά εξώθησε τον Μιαούλη στο «Μεγαλουργόν έγκλημα». 



Το πρωί της 1ης Αυγούστου 1831 ο Μιαούλης, όπως είχε προειδοποιήσει τον Ρίκορντ, ανατίναξε δύο από τα πιο σύγχρονα τότε πλοία του ελληνικού ναυτικού, την φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα». 

Ο Δ. Χοϊδάς, σε επιστολή του προς τον Αυγουστίνο Καποδίστρια, από την Τρίπολη, στις 10 Αυγούστου 1831, ανάμεσα σε πολλές άλλες σημαντικές πληροφορίες για την τραγική κατάσταση που επικρατούσε σε όλη τη χώρα, έγραφε πως οι Υδραίοι έλεγαν ότι: 
«την φρεγάδαν (Ελλάς) την έκαυσαν δι' αδείας του πρέσβεως της Αγγλίας, όστις τους υπεσχέθη ότι τους δίδει άλλην» και η αστυνομία του Ναυπλίου είχε πληροφορίες «ότι οι δύο πρέσβεις (Αγγλίας και Γαλλίας) έλαβαν μέρος με τους Υδραίους και ότι έγραψαν εις τον Ρίκορδ να παύσει από τας κατ’ αυτών εχθροπραξίας του έως ότου να έλθει ο παρά των τριών δυνάμεων απεστελλόμενος πληρεξούσιος, όστις είναι ο ναύαρχος Άγγλος, της μοί­ρας του Αιγαίου πελάγους…». Και πρόσθετε ότι στην ‘Υδρα είχαν κα­ταφθάσει «δύο πλοία γαλλικόν και αγγλικόν… και οι δύο ναύαρχοι (ο Άγγλος και ο Γάλλος) με τρόπον προσφέρουσι βοηθήματα εις την Ύδραν και τους λέγουσι να επιμένουν εις τον σκοπόν των και να μη φοβώνται διόλου, διότι επιτυγχάνουσι το ποθούμενον…».



Ο  Καποδίστριας έχει γνώση για τους σχεδιασμούς των συγκεκριμένων ξένων δυνάμεων εναντίον του.  Στις 31 Ιουλίου 1831, σε επιστολή του προς τον Γάλλο ναύαρχο Lalande, που υπηρετούσε στην Ελλάδα, του αποκάλυψε ότι γνώριζε όλες τις δολοπλοκίες των Άγγλων και των Γάλλων, με τρόπο που καταπλήσσει: 

«Εγώ δε, και τις δολοπλοκίες όλων σας τις εγνώριζα, αλλά έκρινα ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να κόψω το νήμα της συνεργασίας μαζί σας, γιατί έδινα προτεραιότητα στην ανόρθωση και στην ανασυγκρότηση της Ελλάδος. Αν έκοβα τις σχέσεις με τις λεγόμενες «προστάτιδες» Δυνάμεις, τούτο θα ήταν εις βάρος της Ελλάδος και δεν ήθελα με κανένα τρόπο να προσθέσω βάρος και στη συνείδησή μου. Και άφησα τα πράγματα να λαλήσουν μόνα τους...»

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1831, έστειλε στον Έλληνα πρέσβη στο Παρίσι πρίγκηπα Α. Σούτσο επιστολή με την οποία, με εθνική αγανάκτηση, διαμαρτύρεται και του ζητά να προβεί σε σχετικά διαβήματα στη γαλλική κυβέρνηση, για την πρωτοφανή και ανεπίτρεπτη ανάμιξη των Γάλλων και των Άγγλων αξιωματικών στις φοβερές αντικυβερνητικές ενέργειες της Ύδρας και της Μάνης και για την απροκάλυπτη σύμπραξη και τη βοήθειά τους προς τους ταραχοποιούς.

Ήδη, από το το προηγούμενο έτος, 1830, είχε ξεσπάσει ανταρσία στη Μάνη υπό την ηγεσία του Τζανή Μαυρομιχάλη, αδελφού του Πετρόμπεη. Ο τελευταίος ετέθη σε περιορισμό στο Ναύπλιο, ζήτησε να πάει στη Μάνη για να την ησυχάσει, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό, αποπειράθηκε να διαφύγει με αγγλικό πλοίο, συνελήφθη και φυλακίστηκε. 

Βαρέως φέροντες τη μεταχείριση αυτή του αρχηγού της οικογενείας τους, και μέσα στο τεταμένο και από τα γεγονότα του Πόρου κλίμα, οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης, αδερφός και γιος του Πετρόμπεη αντίστοιχα, εφάρμοσαν το μανιάτικο έθιμο της βεντέτας. 


Ο τραγικός θάνατος του Καποδίστρια βύθισε σε θλίψη τον γεωργικό πληθυσμό, ενώ αντίθετα στην Ύδρα δέχτηκαν την είδηση με πανηγυρισμούς.

Το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831 με το Ιουλιανό ημερολόγιο (δηλαδή στις 9 Οκτωβρίου 1831), έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν θανάσιμα τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει την κυριακάτικη θεία λειτουργία. Τον Καποδίστρια συνόδευε ο Κρητικός μονόχειρας σωματοφύλακάς του Γεώργιος Κοζώνης, ο οποίος πυροβόλησε τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη. 

Τον τελευταίο τον αποτελείωσε ο όχλος, το δε πτώμα του πετάχθηκε στο λιμάνι. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία, από όπου και παραδόθηκε στις αρχές για να δικαστεί ύστερα από την επιμονή του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί και απειλούσε να κάψει την πρεσβεία. Τελικώς καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε λίγες μέρες αργότερα. 


Δύο ολόκληρους μήνες πριν από τη δολοφονία, οι αξιωματικοί του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος στην Πελοπόννησο στις μεταξύ τους συζητήσεις δεν αμφέβαλλαν καθόλου, ότι πλησίαζε η ημέρα της δολοφονίας, ή απλώς της ανατροπής, του Κυβερνήτη.

Υποστηρίζεται ότι καταλυτικό ρόλο στην δολοφονία του διαδραμάτισαν οι ξένες δυνάμεις. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι παρά την παρέλευση τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος, ο φάκελος για τη δολοφονία του Καποδίστρια στα βρετανικά αρχεία παραμένει ακόμη απόρρητος. Στο σχεδιασμό της συνωμοσίας φαίνεται πως πρωτοστάτησε ο Γάλλος στρατηγός Gerard, διοικητής τότε του τακτικού στρατού που επιχείρησε να οργανώσει ο ίδιος ο Καποδίστριας. 

Από τους δολοφόνους αδελφούς, ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης λίγο πριν πεθάνει από την πιστολιά του φρουρού του Καποδίστρια, ζητώντας έλεος είπε στους αστυνομικούς: «Δεν φταίω εγώ στρατιώται, άλλοι με έβαλαν». 

Προς τη κατεύθυνση της εμπλοκής της Γαλλίας συναινεί και η μαρτυρία που μεταφέρει ο ιστορικός και αγωνιστής Νικόλαος Κασομούλης, ότι ο έτερος εκτελεστής του Κυβερνήτη Γεώργιος Μαυρομιχάλης κατέφυγε στο σπίτι του πρέσβη της Γαλλίας βαρώνου Ρουάν, δηλώνοντάς του: «Σκοτώσαμε τον τύραννο. Μπιστευόμαστε την τιμή της Γαλλίας. Να τα άρματά μας».

Η απόφαση του Γάλλου πρέσβυ Ρουάν να παράσχει άσυλο στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και η αρχική άρνησή του να τον παραδώσει με προφάσεις (όπως την επίδειξη εντάλματος σύλληψης) απετέλεσε χαρακτηριστική και απροκάλυπτη παροχή πολιτικής προστασίας και κάλυψης του εγκλήματος. Πάντως, παρά την προσπάθεια κωλυσιεργίας, υπό την απειλή του εξεγερμένου λαού που είχε περικυκλώσει την πρεσβεία, ο Ρουάν αναγκάστηκε να παραδώσει τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη στις αρχές. Οι αντιπρόσωποι της Γαλλίας συνέχισαν να παρέχουν υποστήριξη προς τους δολοφόνους του Κυβερνήτη, ακόμη και κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε. 



Αξιοσημείωτη και αποκαλυπτική είναι, επίσης, και η στάση του πρέσβη της Αγγλίας, ο οποίος αμέσως μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, ζήτησε να ληφθούν αυστηρά μέτρα κατά του εξεγερμένου λαού, ακόμη και καταστολή με τη χρήση όπλων, απειλώντας την τριμελή προσωρινή Διοικητική επιτροπή (που απαρτιζόταν από τους Αυγουστίνο Καποδίστρια, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Κωλέττη), ακόμη και με αποχώρηση και διακοπή των διπλωματικών σχέσεων. Αρκετά αργότερα, το 1840 ο ίδιος ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ακούγοντας κάποιον να κατηγορεί τον Καποδίστρια, φέρεται να είπε τούτα τα λόγια: 

«Δεν μετράς καλά φιλόσοφε… Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου, και το Έθνος έναν άνθρωπο που δε θα τονε ματαβρεί, και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα…’» 

Για την δολοφονία του Καποδίστρια ο Ελβετός φιλέλληνας Ι.Γ. Εϋνάρδος είπε: 

«Όστις δολοφόνησε τον Καποδίστρια, δολοφόνησε την πατρίδα του. Ο θάνατός του είναι συμφορά για την Ελλάδα και δυστύχημα ευρωπαϊκόν.»

Μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια τη θέση του κυβερνήτη ανέλαβε για κάποιο διάστημα ο αδερφός του Αυγουστίνος Καποδίστριας, ως πρόεδρος της προαναφερθείσας Διοικητικής Επιτροπής που διόρισε η Γερουσία. Τη σορό του Καποδίστρια την μετέφερε ο αδερφός του στην Κέρκυρα, όπου και ενταφιάστηκε στη Μονή Πλατυτέρας.



* Σχετικά με τη στάση του Καποδίστρια στα Ελληνικά Ζητήματα 

- Στο Συνέδριο της Βιέννης που διεξήχθη το 1814-1815 από τα πλέον σημαντικά συνέδρια στην Ιστορία της Ευρώπης, και Σταθμός στην ιστορία του Διεθνούς Δικαίου, συμμετείχαν όλες οι τότε ευρωπαϊκές Ηγεμονίες με 450 συνολικά παρευρεθέντες αντιπροσώπους.
Σκοπός η αναζήτηση ενός πραγματικού συστήματος ισορροπίας μεταξύ των Δυνάμεων που είχαν εμπλακεί και από τις δύο πλευρές στους Ναπολεόντειους πολέμους, αλλά και η δικαία ρύθμιση των χωροταξικών προβλημάτων που είχαν αναδυθεί μεταξύ των Βασιλικών Οίκων της Ευρώπης, της περιόδου εκείνης.
Σε κάποια στιγμή των εργασιών του συνεδρίου ο Καποδίστριας θεωρεί ότι είναι η καταλληλότερη στιγμή να θέσει υπόψη του συνεδρίου το ζήτημα των Ελλήνων που παρέμεναν υπό τον τουρκικό ζυγό, πλησιάζει τον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο ιδιαιτέρως και του ζητά να προνοήσει υπέρ των Ελλήνων, δεδομένου ότι οι Έλληνες μετά τον Θεό θεωρούν προστάτη τους μόνο την ομόθρησκη Αυτοκρατορία (Ρωσία). Ο Τσάρος του δίνει την άδεια να θέσει το ζήτημα σε μία των συνεδριάσεων και στη συνέχεια θ΄ αναλάμβανε εκείνος το βάρος. 
Στην αμέσως επόμενη συνεδρίαση ο Καποδίστριας λαμβάνοντας τον λόγο είπε: 

«Νομίζω πως χρέος των Μεγαλειοτάτων είναι να λάβετε οποιαδήποτε πρόνοιαν και δια το καταδυναστευόμενον ελληνικόν έθνος παρά της Οθωμανικής εξουσίας, το οποίον υποφέρει τόσους αιώνας τον τυραννικόν οθωμανικόν ζυγόν και το οποίον διακινδυνεύει να πέση εις την τελευταίαν εξόντωσιν και τον μηδενισμόν, όθεν δεν μου φαίνεται δίκαιον το να αδιαφορήσουν οι Βασιλείς.».
Ο Μέττερνιχ, που καλλιεργούσε αντιλαϊκά πνεύματα ενοχλείται, σηκώνεται και απαντά στον Ρώσο διπλωμάτη Καποδίστρια με έντονο ειρωνικό, προσβλητικό αλλά και απειλητικό τρόπο: 
«Κύριε Κόμη! Η Ευρώπη δεν γνωρίζει Έλληνας, γνωρίζει την Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν υπό της οποίας την εξουσίαν είναι οι κατοικούντες σ΄ αυτήν Έλληνες. Δια τούτο φαίνεται, Κύριε Κόμη, υποστήριξες τόσον, και άφησες εκτός Συνδέσμου της Ιεράς Συμμαχίας, το απέραντον Οθωμανικόν Κράτος, αλλά δεν θα επιτύχεις τις ελπίδες σου περί τούτων».

Ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος εγείρεται και με έντονη φωνή διακόπτει τον Μέττερνιχ: 
«Οι Έλληνες διά της Θείας Πρόνοιας και της Ευρωπαϊκής αιχμής ενόπλου βοήθειας θέλουν ελευθερωθούν ταχέως και συμφώνως προς τα αρχαία πατρογονικά των δίκαια, θα μείνουν ελεύθεροι, αυτόνομοι και ανεξάρτητοι.» 
Κατόπιν αυτών ο μεν Καποδίστριας δεν συνέχισε την ομιλία του αλλά και ούτε ο Μέττερνιχ τόλμησε ν΄ απαντήσει... επί του ελληνικού ζητήματος δεν ελήφθη καμία απόφαση.




* Βιβλιογραφία 

H.G. Wells,                Παγκόσμιος Ιστορία
Arthur de Gobineau,  Στο Βασίλειο των Ελλήνων - εκδόσεις Περίπλους
Απ Βακαλόπουλου,   Η Ιστορία του Νέου Ελληνισμού - εκδόσεις Αντ. Σταμούλη
Βασίλη Ραφαηλίδη,   ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ - εκδόσεις Εικοστού Πρώτου



 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες   

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Ακόμα χειρότεροι φόροι, 1456



   1456   Πατρώα Εδάφη

                Τους σοφούς,
                              αιώνες  έχει απασχολήσει,
                και τα μυαλά τους έχει βασανίσει,
                να βρουν ποιο ήτανε το λαμπερό τ'αστέρι             
                που στη Βηθλεέμ τους Μάγους είχε φέρει,
                απ' της Ανατολής τα μακρινά μέρη.....

                Νά θεωρίες, νά υποθέσεις,
                μα επισήμως δεν πήραν θέσεις....
               
                Όλοι οι σοφοί κάναν την πάπια,
                από τον Κέπλερ μέχρι τη "ΝΑΣΑ",

               Έτσι και τούτη τη χρονιά,
               με τη φλεγόμενη ουρά
               του Χάλεϋ φάνηκε ο κομήτης*...

               Ανάμεσα στις πλείστες εξηγήσεις,
               είπαν πολλοί....
                              της ''Βηθλεέμ είναι τ' αστέρι''.

              Απειλητικό βέβαια  εν μέρει,
              καθώς πλησίαζε τη γη...
              Όμως κανένας τους  δεν ζει,
              να πει, αν είχαν φοβηθεί.


πως το χίλια εννιακόσια δέκα*,                *1910          
που έλεγε η γιαγιά μου η Αλέκα,
κάτοικος μόνιμος της Κρήτης,
ό,τι σαν ξαναφάνηκε τότε ο κομήτης,
έπεσε κλάμα και φοβία...

Φήμες πως παγκοσμία
θάτανε η καταστροφή,
είχαν ευρέως διαδοθεί.
και πως με εμάς θα συγκρουστεί...

Μαζεύτηκαν απ' την παραμονή,
και δύο μέρες στη γραμμή
μεθούσαν όλοι να ξεχάσουν
και στο τρίτο το πρωί θα φτάσουν,
χορεύοντας και τραγουδώντας.

Ξημέρωσε...
                     και τιμώντας, 
της γης την σωτηρία,
συνέχισαν την οινοποσία.
Τώρα για να γιορτάσουν
κι όχι για να ξεχάσουν.





              Μα το χίλια τετρακόσια πενηνταέξη*,                 *1456
            ουδόλως στο λαό γνωστό κατέστη
            ότι η συγκρουσιακή του Χάλεϊ πορεία,
            θάταν το τέλος για της γης την ιστορία.

            Της εποχής, τής τότε,  οι ξερόλες,
            ίσως καλύτερα, για όλους τους και όλες,
            δεν τόχαν πάρει αυτό χαμπάρι,
            και διαφορετικά, καθένας τόχε πάρει,
            όπως κι ο Πάπας Κάλλιστος ο τρία,
            της οικογένειας των "Βοργία".

            Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Λα Πλας*,             *Pierre-Simon Laplace
            ο Ποντίφιξ αφόρισε με μιάς,
            τον Χάλεϋ.....
                              σαν οιωνό (!)
            για τη σταυροφορία του κακό,           
            που ήταν εν εξελίξει
            τους Τούρκους να κτυπήσει,
            αφού 'χανε πολιορκήσει
            στενά το Βελγράδι.

            Μα και οι Χριστιανοί οι σκλάβοι,
            πάνω στου Αιγαίου τα νησιά,
            τα πρώην τα Βυζαντινά,
            έπρεπε να λευτερωθούν ξανά.

       
Απ' την στιγμή που πήρανε την πόλη,
οι Τούρκοι οι πασάδες όλοι,
ορμήσαν να πάρουν τα κομμάτια
της αυτοκρατορίας, που σαν ιμάτια
τάχαν μοιράσει προ ετων οι σταυροφόροι*.

Των Οθωμανών... 
                      χειρότεροι οι φόροι,
κι ακόμη χειρότεροι,  εμπόροι
σωμάτων μα και περιουσιών.

Αφόρητοι φόροι... 
                             σαν των ιπποτών,  
των τάχα, αυτών των ''Χριστιανών''
που ήρθαν για να κονομήσουν
και ομοθρήσκους να λιανίσουν.

Των σταυροφόρων τα βασίλεια,
δουκάτα και παρεμφερή ρεζίλια,
τρέξαν να φάν' οι Οθωμανοί,
διψώντας για πλιάτσικο κι αυτοί.

Δίκαιη ναν' η περιγραφή, 
ακόμα κι αν ήταν μισητοί,
οι Τούρκοι,
                 δεν τόπαιζαν και άριοι,
όπως οι Φράγκοι οι βαρβάροι,
που τόχαν κακό να ενωθούν
επίσημα, να παντρευτούν,
με Ελληνίδα...μη μολυνθούν.

Καλέ... για να μη λερωθούν !
οι ''ασαπούνητοι αμόλυντοι ιππόται"
όπου βρωμόαιμους μας θεωρούσαν τότε...



όταν η Εταιρεία των Ναβαρέζων μισθοφόρων
κατέλαβε τη Θήβα και τη Λιβαδειά.
Στα εδάφη τα Βυζαντινά,
τίτλους κι ονόματα εντυπωσιακά,
θάλεγα φανφαρονικά,
δόθηκαν υπό των Σταυροφόρων,
σαν παραδόθηκαν άνευ όρων,
οι Ελληνορωμαίοι, οι Χριστιανοί,
που ονομάστηκαν αιρετικοί,
το πλιάτσικο να δικαιολογηθεί...
Συγχωροχάρτι  δηλαδή,
η κάθε τύψη να σβηστεί....

Ονόματα τέσσερα απ' αυτά,
θα αναφέρω ενδεικτικά: 
Το Δουκάτο Αττικοβοιωτίας*,
το Πριγκηπάτο της Αχαΐας*,
του Αιγαίου της Βενετοκρατίας*,
και Ρόδου*, της ιπποτοκρατίας*.
     
         

         Στα χέρια του Ομάρ θα πέσει
                  και του Οθωμανικού στρατού,
                  έτσι κι η Αθήνα,
                                         κι όπως παντού
                  φέρνει τα πάνω κάτω,
                  κι από Φλωρεντινό Δουκάτο
                  υπό τον Φραντσέσκο Ατζαγιόλι*,                     *Francesco II Acciaioli
                  Τούρκικη θα γίνει όλη,
                  εκτός από τον βράχο
                  που οχυρό ήταν μονάχο,
                  κι ο Φλωρεντίνος το κρατάει,
                  χωρίς ελπίδα... κι όσο πάει !

                 Όπως διαχρονικά κάνανε όλοι,
                 για σιγουριά "εν Ακροπόλει"..
                 πήγαν και ταμπουρωθήκαν*
                 μπαστούνια όταν τα βρήκαν
                 στρατός και Ατσαγιόλι,
                 που ''της χρονιάς τους''... φάγαν βόλι.

                 Μπόμπες ερχόνταν και πηγαίναν,
                 μα βράχοι αυτοί... στο βράχο μέναν.            
                                                                            

Ίδια εποχή το Βελιγράδι
Η έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
το βομβαρδίζουν πρωί βράδυ
οι Τούρκοι...
        ενώ η Ευρώπη ανησυχεί, ποιανού η σειρά μετά θα ρθεί...

                  ________

Του Πάπα η πεζή Σταυροφορία
κι ο "Άγιος Στόλος", με τα πλοία,
γλυτώνουν το Βελιγράδι και νησιά
του Αιγαίου, από την Τουρκιά,
έστω κι αν είν' προσωρινά,
γιατί του Πάπα η μπογιά
δεν πολυπερνούσε πια,
στων Ευρωπαίων τις αυλές,
κι ούτε μετράγαν απειλές...
             _________


Έτσι λοιπόν,
            σωτήρων ιστορίες, 
παράτες και τυμπακοκρουσίες,
κι αιώνων τριών σταυροφορίες                 
τελειώσανε κάπου 'δω πέρα
και πήρανε οι Οθωμανοί αέρα,
που προωθούνται κάθε μέρα,
και πάν' να φάνε την Ευρώπη,
μετά απ'το Βαλκανικό...
                                  το φαγοπότι...






____________________________________________

* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

* Κομήτης του Χάλεϋ, Ο διασημότερος από τους κομήτες, που κάνει την εμφάνισή του κάθε 75 με 76 χρόνια στη «γειτονιά» μας.

Οι κομήτες είναι μεγάλα σε μέγεθος ουράνια σώματα, τα οποία κινούνται σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον Ήλιο. Έτσι, μπορεί να γίνουν ορατοί σε μας και στη συνέχεια να χαθούν με ταχύτητα στο μακρύτερο σημείο του ηλιακού μας συστήματος. Σε ότι αφορά τη σύνθεσή τους, αποτελούνται από παγωμένο νερό, διοξείδιο του άνθρακα, σκόνη, πετρώματα και άλλα σωματίδια. Καθώς, λοιπόν, πλησιάζουν τον Ήλιο, το ηλιακό φως θερμαίνει τον πάγο, ο οποίος και υποβάλλεται σε εξάχνωση. Το αέριο αυτό απομακρύνεται από τον Ήλιο και είναι ακριβώς εκείνο που εμείς βλέπουμε ως ουρά του κομήτη.
Το όνομά του το οφείλει ο βρετανός αστρονόμος Έντμοντ Χάλεϊ (1656–1742), ο οποίος στις 4 Σεπτεμβρίου 1682 τον παρατήρησε για πρώτη φορά και τον περιέγραψε. Υπάρχουν καταγεγραμμένες αστρονομικές παρατηρήσεις για τον συγκεκριμένο κομήτη στην Κίνα ήδη από το 240 π.Χ. Η εμφάνισή του το 12 π.Χ. παρακίνησε πολλούς θεολόγους να εικάσουν ότι το Άστρο της Βηθλεέμ, που καθοδήγησε τους Τρεις Μάγους όταν θέλησαν να επισκεφθούν τον νεογέννητο Ιησού, μπορεί να ήταν ο κομήτης Χάλεϊ.

Τον Μάιο του 1910 η ανθρωπότητα είχε πιστέψει ότι έφτασε το τέλος της, όταν εμφανίστηκε ο κομήτης του Χάλεϊ, παρακινούμενη από αστρολόγους και μελλοντολόγους, που υποστήριζαν ότι θα συγκρουστεί με τη Γη. Ο πανικός μεγιστοποιήθηκε, όταν αποκαλύφθηκε ότι η ουρά του κομήτη περιείχε ένα δηλητηριώδες κυανιούχο αέριο. Μερικοί απατεώνες βρήκαν τότε την ευκαιρία να θησαυρίσουν, πουλώντας αντιασφυξιογόνες μάσκες στους αδαείς!

Στην Οκλαχόμα μια θρησκευτική σέχτα προσπάθησε να θυσιάσει μία παρθένα για να εξορκίσει το κακό, αλλά εμποδίστηκε από την αστυνομία. 

Στη Βιέννη ένας μικροσεισμός πανικόβαλε τους κατοίκους, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πρωτεύουσα των Αψβούργων και κατέφυγαν στους γύρω λόφους για να παρακολουθήσουν τη συντέλεια του κόσμου.

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν διατηρώντας την ψυχραιμία του δήλωσε, όταν τον ρώτησαν αν ο κομήτης θα συγκρουσθεί με τη Γη: «Με βεβαιότητα σας λέω όχι». Και όταν τον ξαναρώτησαν πώς είναι τόσο βέβαιος, εκείνος απάντησε αφοπλιστικά: «Αν δεν πέσει, θα επιβεβαιωθώ. Αν όμως πέσει τελικά, κανείς μας δεν θα ζει για να μου πει ότι έκανα λάθος».

Τελικά, ο κομήτης πέρασε σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από τη Γη στις 18 Μαΐου του 1910, διαψεύδοντας πανηγυρικά τις προβλέψεις των καταστροφολόγων. Μας επισκέφθηκε και πάλι στις 9 Φεβρουαρίου 1986, προσελκύοντας μόνο το ενδιαφέρον των επιστημόνων. Η επόμενη στάση του στον Πλανήτη Γη είναι προγραμματισμένη για τις 28 Ιουλίου 2061.  - ΠΗΓΗ: sansimera.gr


* Πιερ Σιμόν Λαπλάς, (Pierre-Simon Laplace, 23 Μαρτίου 1749 - 5 Μαρτίου 1827), Γάλλος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος. Οι μελέτες του πάνω στη μηχανική του αστρονομικού συστήματος έδωσαν τεράστια ώθηση στην έρευνα του διαστήματος.

Εξέτασε πολλά θέματα που προβλημάτιζαν την εποχή του πάνω στην Ουράνια μηχανική. Την ελλειπτική κίνηση των πλανητών, τις κινήσεις της Σελήνης, το σχήμα της Γης, τη μέθοδο για να βρεθεί η απόσταση του Ήλιου, τις τροχιές των πλανητών Δία και Κρόνου κλπ. Η θεωρία του για την κοσμογονία εκτίθεται μέσα από το έργο του «Έκθεση του συστήματος του κόσμου» που εξέδωσε το 1796. Σημειώνεται πως το έργο αυτό επανεκδόθηκε το 1824 μαζί με την «Ιστορία της Αστρονομίας».


Το 1814 οραματίζεται τον περίφημο ''Δαίμονα του'', έναν υποθετικό δαίμονα που, αν γνώριζε την ακριβή θέση του κάθε ατόμου στο σύμπαν, τότε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους νόμους του Νεύτωνα για να αποκαλύψει όλη την πορεία των κοσμικών γεγονότων, του παρελθόντος και του παρόντος: Αν θεωρηθεί για μια στιγμή ότι υπάρχει μια νοημοσύνη ικανή να κατανοήσει όλες τις δυνάμεις που κινητοποιούν τη φύση, καθώς και την αντίστοιχη κατάσταση των όντων που τη συνθέτουν, θα περιέκλειε στον ίδιο μαθηματικό τύπο τις κινήσεις των μεγαλύτερων ατόμων. 
Αφού γι αυτήν τίποτα δε θα ήταν αβέβαιο, το μέλλον, όπως ακριβώς και το παρελθόν, θα φάνταζε στα μάτια της ως παρόν.

* Σταυροφορίες,  Ήταν στρατιωτικές επιχειρήσεις με την επιδοκιμασία της Λατινικής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κατά τον Μέσο και Ύστερο Μεσαίωνα. 

Το 1095 ο Πάπας Ουρβανός Β΄ κήρυξε την Α΄ Σταυροφορία με δηλωμένο στόχο την αποκατάσταση της πρόσβασης των Χριστιανών στους Άγιους Τόπους, μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ. Μετά την Α΄ Σταυροφορία ακολούθησε διαλείπων αγώνας 200 ετών για τον έλεγχο των Αγίων Τόπων με έξι μεγάλες σταυροφορίες και πολλές μικρότερες. Το όνειρο εγκαταλείπεται το 1291 με την πτώση του τελευταίου χριστιανικού προπύργιου στους Αγίους Τόπους, στην Άκρα, μετά την οποία η Ρωμαιοκαθολική Ευρώπη δεν θα ξαναστραφεί προς ανατολάς.

Ο Ουρβανός Β΄ επιδιώκει την επανένωση της Χριστιανικής εκκλησίας υπό την ηγεσία του,  Είναι  το 1071, μετά από τη συντριπτική νίκη των επιτιθέμενων στρατιών των Σελτζούκων Τούρκων στη Μάχη του Μαντζικέρτ...που ο Πάπας παρέχει στον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ στρατιωτική υποστήριξη, αρκεί να του αναγνωριστεί η πρωτοκαθεδρία.

Οι σταυροφορίες προσείλκυσαν άνδρες και γυναίκες όλων των τάξεων. Οι μεγάλες ανθρώπινες απώλειες που τις συνόδευσαν αποδόθηκε κυρίως στην αταξία, μια επιδημία ερυσιβώδους όλυρας και στην οικονομική δυσπραγία. 

* Σταυροφόροι, Εκατοντάδες χιλιάδες Ρωμαιοκαθολικοί Χριστιανοί έγιναν σταυροφόροι δίνοντας δημόσιο όρκο και παίρνοντας συνοδικά συγχωροχάρτια από το Βατικανό. Οι Σταυροφόροι προέρχονταν από διάφορα φεουδαλικά βασίλεια της Δυτικής Ευρώπης, των οποίων τα ιδιαίτερα έθιμα υπονόμευαν κάθε προσπάθεια δημιουργίας ενιαίας κεντρικής διοίκησης που θα μπορούσε να ηγηθεί των σταυροφόρων. Εκατοντάδες αριστοκράτες και ευγενείς μεταξύ των σταυροφόρων, με τον καθένα τους να αγωνίζεται για προσωπική φήμη, πλούτο και δόξα. 

* Η μοιρασιά των σταυροφόρων, Οι δυτικοί κατακτητές της Κωνσταντινούπολης προχώρησαν στον διαμερισμό των προηγούμενων εδαφών της Αυτοκρατορίας μεταξύ τους με μαθηματική ακρίβεια: Ένα τέταρτο κατανεμήθηκε στον Αυτοκράτορα, τρία όγδοα δόθηκαν στη Βενετία ως αμοιβή για τη μεταφορά, τις προμήθειες και τη ναυτική υποστήριξη και τα υπόλοιπα τρία όγδοα επρόκειτο να διανεμηθούν μεταξύ των Λατίνων ιπποτών ως τιμάρια. Η ίδια η Κωνσταντινούπολη μοιράστηκε εξίσου μεταξύ του Αυτοκράτορα και των Βενετών. Στην πραγματικότητα οι Λατίνοι δεν ήλεγχαν ολόκληρη την περιοχή που διεκδικούσαν επειδή υπήρχαν θύλακες αντίστασης με επικεφαλής βυζαντινούς ή τοπικούς αξιωματούχους.

* 4 Ιουνίου 1456... Μετά την πτώση της Βασιλεύουσας, (1453) οι Τούρκοι κινήθηκαν προς κάθε κατεύθυνση για να κυριεύσουν ό,τι είχε απομείνει από το ρημαγμένο Βυζάντιο. Είναι τότε που ο Μωάμεθ έδωσε εντολή στον Ομάρ, τον διοικητή της Θεσσαλίας, να καταλάβει την Αθήνα και τις γύρω περιοχές. Στέναζε η ύπαιθρος της Αττικής καθώς τη διέσχιζαν τα τουρκικά στρατεύματα...... Στην Αθήνα ο φλωρεντίνος δυνάστης, Φραγκίσκος Ατζαγιόλη, θα ταμπουρωθεί για δυό ολόκληρα χρόνια μέσα στην Ακρόπολη.

* Δουκάτα, Πριγκιπάτα,  Βασίλεια, Η Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης ή Αυτοκρατορία της Ρωμανίας (Imperium Romaniae) (1204-1261) 

- Το Λατινικό (Λομβαρδικό) Βασίλειο της Θεσσαλονίκης του οίκου των Μομφερατικών (1204/7-1224).

- Το Φραγκικό Πριγκηπάτο της Αχαΐας, η φραγκοκρατούμενη Πελοπόννησος/Μορέας (1204/5-1262/1430). Στον Μορέα άσκησαν μικρές περιόδους εξουσίας οι Ναβαρραίοι, οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες Ιππότες.

- Το Δουκάτο των Αθηνών και των Θηβών, δηλαδή η λατινοκρατούμενη Αττικοβοιωτία (1204/5-1456/58), που άλλαξε διαδοχικά κατακτητές: τους Βουργουνδούς Ντελαρός (1204/5-1311), την Καταλανοκρατία (1311-1388) και την Φλωρεντινοκρατία των Ατζαγιόλι/Ατζαγιωλών (1388-1456/58) και μία εμβόλιμη Βενετοκρατία (1397-1403) 

- Την αρχικά Λομβαρδοκρατία (1204/5-1216) και κατόπιν Βενετοκρατία (1216-1470) της Εύβοιας (Negreponte)

- Τη Βενετοκρατία του Αιγαίου Πελάγους (Κυκλάδων) με το Δουκάτο της Νάξου ή Αρχιπελάγους (του δυναστικού οίκου των Σανούδων πρώτα και των Κρίσπων αργότερα). Παρεμβλήθηκαν διαλείμματα Γενουατοκρατίας σε ορισμένες από τις Κυκλάδες (1207-1566) και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου (Γενουατοκρατούμενη Χίος 1329-1566 και Γατελούζου Λέσβου 1355-1462)

- Τη Βενετοκρατία των Επτανήσων (Ιονίου Πελάγους): μια μακρόχρονη κατάκτηση από το 1207 ως την ανατροπή της από τον Μέγα Ναπολέοντα (1797). Αρχικά υπήρχαν εναλλαγές εξουσίας των Βενετών με τη δυναστεία των Ανδηγαυών (Ανζού) της Σικελίας και Νάπολης και με την παλατινή δυναστεία των Τόκκο/Τόκκων του Βρινδισίου (Μπρίντεζι) (με κτήσεις στα Επτάνησα και την δυτική Ήπειρο)

- Την αρχικά Γενουατοκρατία (1204/6-1210) και κατόπιν Βενετοκρατία της Κρήτης (Candia) (1210-1669) 

- Iπποτοκρατία (ηγεμονία των Ιωαννιτών Ιπποτών του Νοσοκομείου/Οσπιταλλιτών) στη Ρόδο και στα Δωδεκάνησα (1309/10-1522/23)



* Βιβλιογραφία  

Arthur de Gobineau,  Στο Βασίλειο των Ελλήνων - εκδόσεις Περίπλους
Άγγελου Βλάχου,      Οι τελευταίοι Γαληνότατοι - εκδόσεις Το Βήμα
Απ Βακαλόπουλου,   Η Ιστορία του Νέου Ελληνισμού - εκδόσεις Αντ. Σταμούλη
Βασίλη Ραφαηλίδη,   ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ - εκδόσεις Εικοστού Πρώτου
H.G. Wells,                Παγκόσμιος Ιστορία
WWW                        http://greekworldhistory.blogspot.gr/2014/05/1282.html



 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες