Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

1833, "Ήρθα να σας κάνω ευτυχισμένους"... είπε ο Γερμανός



   1833   Η Ελλάδα των Βαυαρών

                                 «Έλληνες... 
                                                        Καθώς σας είναι γνωστό, η Ελλάδα ανήκε στη Βαυαρία 
                                   από τα αρχαία χρόνια. Οι Πελασγοί ζούσαν στο Όντενβαλντ και 
                                   οι Ίωνες  κατάγονται από το Λάντσγουντ. 
                                   Εγώ, ήρθα εδώ για να σας κάνω ευτυχισμένους (…). 
                                                                    Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ, ή απλά Όθων
                                                                        Πρίγκιπας της Βαυαρίας (Βασιλεύς των Ελλήνων)        

Όταν πρωτοπάτησε ο Όθωνας 
                                             [σε Ελληνική ακτή
έβγαλε λόγο, περισπούδαστο,
                                             [σε μάζωξη περιχαρή,
λέγοντας, πως οι Έλληνες είν' σίγουρα Γερμανοί,
κι απ' τους φουστανελοφόρους,
                                             [σταυροκοπηθήκανε πολλοί..

Ιστορικά κιτάπια πολλά, 
                               [ερεύνησαν αυτοί οι βορεινοί.

Αποφανθήκαν λέει, 
                           [πως εμείς "ήρθαμε" από 'κει
κι ότι γι αυτό στην "επανάστασή μας",
                                            [εθελοντές ήρθανε Γερμανοί
να πολεμήσουν με ενθουσιασμό γι αυτή τη γη.

          Παρενθετικά στην εποχή θα πάω των Ναζί,
          που ο Χίτλερ στην εξουσία είχε ανεβεί,
          και για πολιτικούς λόγους ήθελε να μας επιτεθεί,
          πιστεύοντας πως βάση είμαστε Αγγλική.

          Στη μελέτη πέσανε όλοι οι υπάλληλοι... οι  Γκεμπελεκοί.        
          Της γερμανικής καταγωγής μας η θεωρία έπρεπε να ξεχαστεί.

          Ψάξαν, ερεύνησαν και βρήκανε,
                                      [κάποιου Φαλμεράυερ* το βιβλίο,    *Jakob Philipp Fallmerayer
          ενός Αυστριακού περιηγητή, με το οποίο                     
          ισχυριζόταν πως με τους αρχαίους καμία σχέση
          δεν έχουν οι νεοέλληνες, από καιρό την έχουν απωλέσει, 
          αφού οι αλλεπάλληλοι κατακτητές,
          γενετικές μεγάλες επέφεραν αλλαγές...
          Εκφυλίστηκε εκείνη η σύμφωνα με τονΌθωνα, 

                                                                  [παλιά "γερμανική φυλή",
          οπότε μπορούσε πλέον άνετα από την Βέρμαχτ*                   *ο Γερμανικός στρατός
                                                                       [η Ελλάδα να κτυπηθεί !





Μα θα επανέλθω... 
             [στο χίλια οκτακόσια τριάντα τρία,
που αποβιβάζεται ο Όθων 
                               [σε νεαρή ακόμη ηλικία,
δεκαεφτάρης στο Ναύπλιο, 
                     [εν μέσω λαϊκών επευφημιών,
συνοδευόμενος 
             [από τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών,
και δια παν ενδεχόμενον...
                       [με τακτικό στρατό εκ Γερμανών,
τρεισήμισι χιλιάδων εκ Βαυαρίας στρατιωτών.

            Προηγουμένως πόρτα στα μούτρα είχαμε φάει,
           από τον Λεοπόλδο της Σαξωνίας, σαν είχε πάει
           πρόταση, από την "Ιερά τη Συμμαχία",
           αυτός, να αναλάβει  εδώ τη βασιλεία.

           Τώρα θα κυβερνούσε η τριανδρία 
                                    [μέχρι ο Άναξ να ενηλικιωθεί,
          σε μία χώρα που μόλις στα πόδια της είχε σταθεί,
          χάρις  στον αριστοκράτη Κερκυραίο ευγενή*,               *Ιωάννη Καποδίστρια
          που πρόσφατα είχε ο άμοιρος δολοφονηθεί,
          "εις τον πέριξ τινός ναού τον χώρον"
           και πώς ν' αποφευχθεί,
                               [σε ένα τόπο κουμπουροφόρων,
           "που ο καθείς εαυτόν ως αρχηγόν ανακηρύσσει",
           και στο μικρό του φέουδο, 
                                      [μόνος του θέλει να κυβερνήσει ?

Ο Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ,
                                                [Πρίγκιπας της Βαυαρίας,
θα γίνει λοιπόν Βασιλιάς του νέου κράτους
                  [και πρωταγωνιστής της εικοσιεπταετούς περιπετείας.

Εξήντα εκατομμύρια φράγκα,
                           [μας έδωσε τάχα "ρεγάλο" ο μπαμπάς του,
ο Γερμανός ο Βασιλεύς, να φάμε στην υγειά του,
που στην πραγματικότητα δάνειο ήταν μεγάλο,
με επιτόκιο ληστρικό, καθόλου δε δεν υπερβάλλω.

Έτσι στον φαύλο κύκλο των δανείων μπήκαμε
                                                            [μ' αυτή τη διαδικασία,
και πέσαμε στην εξάρτηση ως σήμερα από τη Γερμανία.

* Ο Γερμανός δημοσιογράφος Καρλ Λούντβιχ Μπέρνε, που ζει εξόριστος στο Παρίσι, σατιρίζει χαρακτηριστικά την άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο: 
"Και κει που ο αρχαίος Διογένης έκανε βόλτα στην παραλία, παρέα με τον Περικλή και τον Ιπποκράτη, ένα πλοίο ήρθε κι άραξε. Κατέβηκε ένα παιδαρέλι, ο Όθωνας κι άρχισε να απαγγέλλει στο κόσμο που είχε μαζευτεί, το διάγγελμά του:   «Έλληνες, Καθώς σας είναι γνωστό, η Ελλάδα ανήκε στη Βαυαρία από τα αρχαία χρόνια. Οι Πελασγοί ζούσαν στο Όντενβαλντ και οι Ίωνες κατάγονται από το Λάντσγουντ. Εγώ ήρθα εδώ για να σας κάνω ευτυχισμένους (…). Εσείς να κοιτάτε μόνο τις ελιές σας. Είστε μέλη της Γερμανικής Ένωσης. Οι υπουργοί μου θα σας ανακοινώσουν τις τελευταίες αποφάσεις της γερμανικής ομοσπονδιακής βουλής. Για βασιλική επιχορήγηση θα μου δίνετε έξι εκατομμύρια γρόσια και θα σας επιτρέπω να πληρώνετε τα χρέη μου…».Ο Διογένης έχωσε το φανάρι του στο πρόσωπο το νεοφερμένου μουρμουρίζοντας ότι για άνθρωπο έψαχνε κι όχι για κάποιον να τον φορέσει σαμάρι, ο Περικλής αναρωτήθηκε πότε μίλησε για ξενόφερτο ηγεμόνα στον Επιτάφιό του και ο Ιπποκράτης, πιο πρακτικός, πήγε κι έφερε έξι αραμπάδες τρελόχορτο μήπως και φέρει στα συγκαλά του τον παλαβό ξένο….


   1833.  Νήσοι Μαλβίνας (Φώλκλαντ)




"Η Βρετανία εξουσιάζει αυτά τα κύματα" διακήρυξαν 

οι Βρετανοί υπουργοί, υπενθυμίζοντας στην πρόεδρο   
της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες, το 1982.       


Στις Μαλβίνες οι Βρεττανοί
                                         [το χίλια οκτακόσια τριάντα τρία,
ή στα Φώκλαντς, όπως τα βάφτισαν κείνα τα νησιά,
                                                                 [επανακτούν κυριαρχία..

Ένα τσιγάρο δρόμο βρίσκονται απ' την Αργεντινή,
μα, δύο αιώνες τώρα,
                                  [τα κατέχουνε Βρεττανοί,
και δώστου πόλεμοι, και δώστου σκοτωμοί,
μπόμπες, ρουκέτες,
                         [βυθίσεις πλοίων..... και λυγμοί,
σε μια επαναλαμβανόμενη αιματοχυσία.

Το 1982 η φιλε(εχθρικο)λεύθερη Θάτσερ,
                         [η πολεμοχαρής πρωθυπουργός κυρία,
επανεκλέγεται μετά βαΐων και κλάδων,
διότι εφρόντισε για την απώλεια φουκαράδων,
που πέσανε υπέρ της αποικιοκρατίας,
υπέρ της γηραιάς Αλβιώνος,
         [μα και υπέρ του τσαμπουκά και της πλεονεξίας.



Ποιος έχει δίκιο είπα να ψάξω,

(μεγάλο το θράσος μου)...
                [και για πιο πάπλωμα να μάθω,
είχανε τούτο τον διαχρονικό καυγά.


Όπως και στη δική μας γειτονιά,
αυτοί τρωγόντουσαν για μία γκόμενα κει δα,
πού το ίδιο είχε όνομα,
                     [όπως και δώθε και παντού,
'Υφαλοκρηπίδα" το όνομα το μικρό της,
                                      [κι Επώνυμο Πετρελαιού.

Ποιος άραγε έπρεπε νάχει,
                          [τα δικαιώματα και τα πρωτεία,
γι' αγκαλιά, για ψάξιμο και για θωπεία ?

Το ερεύνησα σχολαστικά και τ' αναφέρω...
                                                [έτσι για την ιστορία.

          Το 1600 ο Ολλανδός Σεμπάλντ ντε Βιέλντ*                            *Sebald de Weert
                                                       [φτάνει στα "νησιά"                                
          και Ίσλας Σεμπαλντίνας* τα βαφτίζει στα Ολλανδικά.        *Islas Sebaldinas

          Με γλώσσες και διάφορες προφορές
                                            [τ' όνομά με τα χρόνια θα φθαρεί...  

          Από τους Γάλλους, Ιλ Μελουίν*,  είχαν ονομαστεί,                            *Îles Malouines
          όταν το 1764, στο Πορτ Λούις, ιδρύουν την πρώτη αποικία.


          Δυο χρόνια μετά, το 1766 στο Έγκμοντ*, ασθμαίνουσα στήνει         *Egmont
                                                                      [οικισμό δικό της η Αγγλία. 













Στις αρχές του 1770, ο Ντε Μαδαριάγα*                       *Don Juan Ignacio deMadariaga,  
                      [αποβιβάζεται με Ισπανικό στρατό,
και αμέσως παίρνει το κουμάντο πλέον εδώ,
καθώς οι Άγγλοι που με τους επαναστάτες Αμερικάνους,
                                                                        [στα βόρεια πολεμούν,
αποφασίζουν να κάνουν σύμπτυξη δυνάμεων
                                                      [κι απ΄τα νησιά αποχωρούν.

Σε λίγο οι Άγγλοι κάτοικοι από τους Ισπανούς θ' απελαθούν,
μα, φεύγοντας, επιγραφή αφήνουν ότι...
                                                [των νησιών κυρίαρχοι είναι αυτοί !

Παρόμοια και η "πλάκα" που αφήνουν,
                                           [35 χρόνια μετά, όταν αποχωρούν οι Ισπανοί,
και εγκαθίστανται πια οι Αργεντινοί.
                 
                     Τα γεγονότα της εποχής εκείνης παραθέτω,
                     και θα επανέλθω δριμύτερος
                                                               ["εν χρόνω ευθέτω",
                     εάν στοιχεία πρόσθετα αποκομίσω,
                     αφού να ψάχνω για αλήθειες...
                                                       [δεν πρόκειται σταματήσω.
________________________________________                

συνεχίζεται




* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκα και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________



*Όθων : Στις 25 Ιανουαρίου 1833, σε ηλικία 17 ετών, ο Όθωνας αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο, από τη βρετανική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη», εν μέσω λαϊκών επευφημιών, συνοδευόμενος από τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών (που θα κυβερνούσε μέχρι αυτός να ενηλικιωθεί, το 1835) και πολυμελή βαυαρικό τακτικό στρατό (3.500 στρατιώτες) που βαθμιαία συμπληρώθηκε από «εθελοντές», στην πλειοψηφία τους Γερμανούς.
Όταν η χώρα άρχισε να στέκεται στα πόδια της και ο πρώτος κυβερνήτης Ι. Καποδίστριας και άρχισε να την οργανωνει από τις τότε ισχυρές δυνάμεις χαρακτηρίστηκε ως Ρωσόφιλος, και δολοφονήθηκε το 1831.
Μετά από διάφορες προτάσεις των ισχυρών , συμφωνήθηκε να έρθει ως Βασιλιάς ο πρίγκιπας Ο Όθων-Φρειδερίκος-Λουδοβίκος, πλήρες όνομα Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ, Πρίγκιπας της Βαυαρίας και να γίνει πρώτος Βασιλιάς του Βασιλείου της Ελλάδος.

Οι Γερμανοί για να γλυκάνουν την τοποθέτηση του στη χώρα, του έδωσαν προίκα το 1832, 60.000.000 φράγκα, ως δάνειο, το οποίο θα πληρώναμε σε τρεις δόσεις. 

Δόθηκαν 1.000.000 στους Οθωμανούς ως αποζημίωση για την εξαγορά των επαρχιών Εύβοιας, Φθιώτιδας, και Φωκίδας, 

20.000.000 συμψηφιστήκαν για την εξόφληση προκαταβολών προηγούμενων δανείων και 

το 1/6 του υπολοίπου δανείου για την κάλυψη των εξόδων της βασιλικής Αυλής, που όλοι ήταν βαυαροί σύμβουλοι και υπάλληλοι του Όθωνα. Με αυτή τη διαδικασία οδηγηθήκαμε για μια ακόμη φορά σε χρεοκοπία, και μπήκαμε στο φαύλο κύκλο των δανείων και της εξάρτησης από τη Γερμανία.

Με την άφιξη του Όθωνα ο Ελληνικός λαός του εμπιστεύθηκε την προσπάθεια να γίνει κράτος σε ευρωπαϊκά πρότυπα και να σταθεί η χώρα στα πόδια της. Οι Γερμανοί αναλαμβάνουν να οργανώσουν, τη δημόσια διοίκηση, το στρατό , τα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, δίνουν μαθήματα για την κλεπτοκρατία (διαφθορά που είναι βασικός κανόνας του Γερμανικού κράτους για να επιβιώσει) και κατασκευάζουν την διανόηση μέσα από τα Γερμανικά πανεπιστήμια, οι οποίοι γίνονται οι πρώτοι προπαγανδιστές της καλής Γερμανικής κυριαρχίας.

Το Γερμανικό οικονομικό – τραπεζικό – πολιτικό κατεστημένο από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στη χώρα, στόχος του ήταν και είναι ο ολοκληρωτικός έλεγχος της. 


Από την εποχή βαυαρού δοτού βασιλιά Όθωνα, μέχρι και σήμερα, η ανάμειξη στα εσωτερικά μας, δικαιολογείται στη βάση της θεωρίας του οριενταλισμού του Εντουάρτ Σαϊντ: Από τη μια ένας λαός απαξιώνεται, και από την άλλη περιμένει κάποιον να τον σώσει. Καλλιεργείται η απαξίωτική τάση ενός λαού και από την άλλη οι απαξιωτές παρουσιάζονται ως σωτήρες του λαού και του διαφθαρμένου κράτους.

* Μαλβίδες νήσοι ή κατά τους Άγγλους νησιά Φώκλαντς, (αγγλικά: Falkland islands). 
Μια συστάδα νήσων περίπου 280 μίλια ανατολικά από το στενό του Μαγγελάνου στον Ατλαντικό, μεταξύ 51° 15΄ και 53° νοτίου πλάτους και 57° 40΄ και 62° δυτικού μήκους με έκταση 12.173 τ.χλμ. και πληθυσμό (κατατάσσεται 237η) 2.932 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2012. 
Πρωτεύουσα είναι το Στάνλεϋ ή Πορτ Στάνλεϋ (Port Stanley) που βρίσκεται στην Ανατολική Φώκλαντ και είναι η μοναδική πόλη των νήσων.

Στις 24 Ιανουαρίου 1600, ο Ολλανδός Sebald de Weert επισκέφθηκε τα νησιά και τα αποκάλεσε τα νησιά Sebald (στα ισπανικά, «Islas Sebaldinas" ή "Sebaldes").
Το 1764 η Γαλλία ίδρυσε μια αποικία στο Port St Louis, στις ακτές Berkeley Sound East Falkland . 
Η γαλλική ονομασία Îles Malouines δόθηκε στα νησιά - malouin είναι το επίθετο για το λιμάνι της Βρετάνης του Saint-Malo. 
Το ισπανικό όνομα Islas Malvinas αποτελεί μετάφραση του γαλλικού όνομα του Îles Malouines.
Το 1766 οι Άγγλοι έχουν κι αυτοί τον δικό τους οικισμό.

Στις αρχές του 1770 οι Ισπανοί με διοικητή, τον Don Juan Ignacio de Madariaga, επισκέφθηκε το λιμάνι Egmont. Στις 10 Ιουνίου, επέστρεψε από την Αργεντινή με πέντε πλοία και 1400 στρατιώτες ανάγκασαν τους βρετανούς να εγκαταλείψουν το λιμάνι Egmont. 
Η Βρετανία και η Ισπανία φτάνει σχεδόν στον πόλεμο για τα νησιά. Ωστόσο σύγκρουση αποτράπηκε, όχι όμως και ο κλεφτοπόλεμος.
Ωστόσο, με τις αυξανόμενες οικονομικές πιέσεις που προκύπτουν από την επερχόμενο Πόλεμο  Ανεξαρτησίας, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε ότι θα έπρεπε να αποσύρει την παρουσία της από πολλές υπερπόντιες οικισμούς το 1774. 
Στις 20 Μαΐου 1776 οι βρετανικές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Βασιλικού Ναυτικού υπολοχαγός Clayton επίσημα αριστερά Port Egmont, ενώ αφήνει μια πλάκα υποστηρίζοντας συνεχιζόμενη κυριαρχία της Βρετανίας κατά τη διάρκεια των νησιών. 
Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η Βρετανία χρησιμοποιεί το Egmont ως βάση για τις δραστηριότητές τους στο Νότιο Ατλαντικό. Αυτό τελείωσε το 1780, όταν αναγκάζονται να φύγουν από τις ισπανικές αρχές, οι οποίες στη συνέχεια διατάζουν να καταστραφεί η βρετανική αποικία .
Η Ισπανία, είχε μια φρουρά στο Πουέρτο Soledad για την Ανατολική Φόκλαντ μέχρι το 1811, που αποσύρεται λόγω των στρατιωτικών πιέσεων που δημιουργούνται από τον πόλεμο στην Ισπανία και τις αυξανόμενες εκκλήσεις για ανεξαρτησία από τις αποικίες της στη Νότια Αμερική. Κατά την αναχώρηση, ο Ισπανός άφησε επίσης μια πλάκα διακηρύσσοντας την κυριαρχία της Ισπανίας πάνω από τα νησιά, όπως οι Βρετανοί είχαν κάνει 35 χρόνια πριν.
Το 1833 εισβάλει η Αγγλία στα νησιά και εκτοπίζει βίαια τον αργεντινό πληθυσμό και τον αντικατέστησε με Βρετανούς και άλλους αποίκους από τις πολλές βρετανικές αποικίες.

Από τότε, η Αργεντινή δεν έπαψε ποτέ να διεκδικήσει την κυριαρχία πάνω στις Μαλβίνες που βρίσκονται μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από τις ακτές της και που μετονομάστηκε σε Φώκλαντ από τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής.

Στις 2 Απριλίου του 1982 η Αργεντινή διεκδικώντας τα παγωμένα βράχια των νήσων, ξεκίνησε τον πόλεμο. Έπειτα από 74 μέρες πολέμου, στις 14 Ιουνίου 1982, το Λονδίνο της Μάργκαρετ Θάτσερ αποκατέστησε την κυριαρχία του στα νησιά του Νότιου Ατλαντικού Ωκεανού, που αποτέλεσαν μήλο της έριδας ανάμεσα στις δύο χώρες.

* Η απόφαση του ΟΗΕ  για τα όρια της υφαλοκρηπίδας,ήρθε ύστερα από αίτημα που είχε υποβάλει το 2009 η Αργεντινή, ζητώντας να καθοριστεί το όριο των χωρικών υδάτων της σε 200 έως 350 μίλια από τις ακτές της.
Ανακοινώνοντας την απόφαση του ΟΗΕ τον Μάρτιο του 2016, η υπουργός Εξωτερικών της Αργεντινής Susana Malcorra, δήλωσε: «Επιβεβαιώνουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα πάνω από στους πόρους της υφαλοκρηπίδα μας».
Σε μία πρώτη αντίδραση η Μεγάλη Βρετανία απέρριψε τις αξιώσεις της Αργεντινής στα ύδατα που περιβάλλουν τα Φώκλαντς, μετά την απόφαση του ΟΗΕ που επεκτείνει τη θαλάσσια επικράτεια της Αργεντινής κατά 35%.
H Ντάουνινγκ Στριτ χαρακτήρισε την απόφαση «μη δευσμετική» ως προς το νομικό της σκέλος, σημειώνοντας πως η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών «δεν έχει δικαιοδοσία επί της εθνικής κυριαρχίας».
Το Φόρεϊν Οφις απέρριψε ανακοινωθέν της προέδρου της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες ότι τα πλοία που θα πλέουν από την ηπειρωτική Νότια Αμερική προς τα Φώκλαντ θα χρειάζονται άδεια των Αρχών της χώρας της για να φτάσουν σε αυτά. "Η Βρετανία εξουσιάζει αυτά τα κύματα" διακήρυξαν οι βρετανοί υπουργοί υπενθυμίζοντας το 1982.


Ένας Αργεντινός ιστορικός, ο Φεντερίκο Λόρενς γράφει: 

"“Έχω ταξιδέψει πολλές φορές στις Μαλβίνες. Όταν ήμουν μαθητής στο σχολείο, έμαθα για τους λόφους τους, τις ακτές τους, ενώ σχεδίαζα τον χάρτη τους στο τετράδιό μου. 

Έμαθα ότι η Αργεντινή, μια νεαρή χώρα, καταληστεύτηκε από μια Παλαιά Αυτοκρατορία, την Μεγάλη Βρετανία, το 1833. Ήταν το ίδιο έθνος το οποίο είχαμε νικήσει δύο φορές, το 1806 και το 1807, όταν προσπάθησε να καταλάβει το Μπουένος Άιρες, την πόλη όπου γεννήθηκα. 
Από τότε, διεκδικούμε την κυριαρχία αυτών των νησιών, που τα σφετερίστηκαν. 

Οι Βρετανοί τους έδωσαν ένα παράξενο όνομα: Φόκλαντς. Έμαθα το εμβατήριο που μιλά για τις Μαλβίνες, αλλά κατάλαβα το νόημά του το 1982, στην διάρκεια του πολέμου, όταν ήμουν εντεκάχρονο παιδί κι έστελνα σοκολάτες, γράμματα και περιοδικά στους νεαρούς στρατιώτες. 
Αποφάσισα να γίνω ιστορικός και να ερευνήσω το παρελθόν της χώρας μου, το δικό μου παρελθόν, ένα παρελθόν που είχε σπιλωθεί από αίμα, σιωπή και φόνους. 

Μετά τον πόλεμο ήλθαν κι άλλες συγκρούσεις. Όποιος έλεγε κάτι για τον πόλεμο του 1982, ήταν σαν να έδινε έναν ορισμό της ιστορίας μας. Στα περίχωρα του Μπουένος Άιρες, οι στρατιώτες που επέστρεφαν κρύβονταν βιαστικά στους στρατώνες τους... 

Τι είναι τελικά το «πρόβλημα  Μαλβίνες» και ως που φτάνει, είναι δύσκολο να απαντηθεί. Το σίγουρο είναι πως οι  Μαλβίνες δεν είναι ένα περιφερειακό ζήτημα της Λατινικής Αμερικής κατά του ιμπεριαλισμού. 
Τα Νησιά  Μαλβίνες είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα που αφορά τον νεοαποικισμό και τον καπιταλισμό. Είναι ένα ζήτημα που πλάθεται μέσα από την γεωπολιτική  πρακτική της χρησιμοποίησης του καπιταλισμού, μέσα από την  παγκοσμιοποίηση των επιχειρήσεων, τον  πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, με λίγα λόγια τον ιμπεριαλισμό και την ηγεμονία. 

Στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κοινωνίας και του ιμπεριαλισμού ακολουθεί το χρέος, ο υπερδανεισμός των κρατών, οι έμψυχες απώλειες και η υποτελής στάση κάποιων αδύναμων σε ορισμένους ισχυρούς.



 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες   

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

1461, Πέφτει η Αυτοκρατορία των Μεγάλων Κομνηνών της Τραπεζούντας





1461 Η Αυτοκρατορία των Μεγάλων Κομνηνών

Έκ τού ύψους τούτου, λέγουν....                          
είδε τ’ όμμα τών Μυρίων το θαλάσσιον πεδίον, 
και άνέκραξεν έν τέρψει καί ψυχής άγαλλιάσει  
Θάλαττα, καί ή φωνή των όρη έσεισε και δάση.

ΠΕΡΙ  ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ (Μέλαν όρος)  1879, υπό 
Παναγιώτου Ματαράγκα, προξένου Τραπεζούντας

Το κατά τους Τούρκους Καρά Καπάν,
Η σημαία των Κομνηνών
το Μέλαν όρος (Θήχης), που σαν πατάν,
γράφουν ιστορία....
                           οι Μύριοι κι ο Ξενοφών,
και επί μίας εκ των πλησίων βουνοπλαγιών,
στέκει ως σήμερα σαν νέος Παρθενών,                      
το ορθόδοξο μοναστήρι η Παναγία Σουμελά.
(το ''Σουμελά'', εκ του "εις του Μελά")               
ήταν ο κυματοθραύστης των Κομνηνών,
για τις επιθέσεις Μογγόλων κι Οθωμανών....

Το τείχος της Αυτοκρατορίας
της Τραπεζούντας, 
                        [τους αετούς της οποίας
Η σημαία των ΜεγαλοΚομνηνών
οι Κομνηνοί απ' τις σημαίες
κόψαν στα δύο, 
                       [και τις γενναίες    
που δώσαν στους Τούρκους απαντήσεις
στην ιστορία σαν νάναι θρύλος θα συναντήσεις.

       "Άπιστε... να μη νομίσεις
       ότι, όπως απ' τη κερκόπορτα 
                             [πέρασες μεσ' στη  Πόλη,
       θα σου ανοίξουμε διάπλατα 
                                     [τη πόρτα κι εμείς όλοι,    
       κι απ' τη δικέφαλη την  αυτοκρατορία
       με την Ορθόδοξη Θρησκεία,
       αν πήρες το 'να της κεφάλι,
       το άλλο του ο αετού της, θα σε δαγκώσει πάλι...''                                                                   
             

Η Τραπεζούντα πέφτει,
                  [Οθωμανοί τούς πνίγουν,
μυριάδες τους περιστοιχίζουν,
για χρόνια οκτώ.....
            [τους αποδεκατίζουν...

Όλοι πια έχουν υποταχτεί,
η ημισέληνος κυριαρχεί.
Μικρά Ασία και Βαλκανική....

Ελληνορωμαίοι, Γενουάτες και Βενετοί,
όλοι λυγίζουν, οι άλλοτε τούτοι Δυνατοί.

Η αντίσταση στη Τραπεζούντα έδειχνε  περιττή,
κάθε ελπίδα είχε εντελώς πλέον σβηστεί.

Το τελευταίο κομμάτι της αυτοκρατορίας θα καμφθεί
το έτος χίλια τετρακόσια εξήντα ένα....


Στους κατακτητές πια όλα είναι δοσμένα
μετά τον άνισο αιματηρό αγώνα,
στον μοιραίο για τον Ελληνισμό αυτόν αιώνα.

        Όλοι οι Μεγαλοκομνηνοί,
         ήταν απόγονοι του λαοφιλή,
         του ανατρεπτικού και πρώιμου σοσιαλιστή,        
         Ανδρόνικου Α' του ματοβαμμένου,
                                [μα απ' τα έργα του και ανθρωπιστή...


         Αιώνες τρεις περάσαν από τότε που 
                                            [ο Ανδρόνικος Α Κομνηνός
         ως "ο γενναίος των μαχών" ήταν γνωστός,
         σε όλη την αυτοκρατορία, 
                                    [που πάντα πρώτος έβγαινε  'μπρος
         όπως τον περιγράφει ο Άγγελος Βλάχος* παραστατικά,          *Οι τελευταίοι γαληνότατοι 
         σε κείμενα παρμένα από της εποχής τα χρονικά:     

Για να γνωρίσει τον Ανδρόνικο Α' όποιος επιθυμεί,
και λίγο κοντά του να βρεθεί 
                     [στην ένδοξη των Κομνηνών εκείνη την εποχή
ας κάνει κλικ στο "Ο γενναίος των Μαχών" 
                                                                      [δίπλα του να σταθεί... 
_____________________________________________________
                           



* Για τη σειρά των αναρτήσεων ''Ιστορίες της Ιστορίας'' 
συνεργάστηκαν οι Π. Ματαράγκας και Κ. Ραπακούλια
_____________________________________________



*H αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, Το τελευταίο προπύργιο του μεσαιωνικού ελληνισμού. 
Ιδρύεται μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204. από τα εγγόνια του Ανδρόνικου του Α', τους αδελφούς Αλέξιος και Δαβίδ Κομνηνούς. Κατάφερε να επιβιώσει, υφιστάμενη επιθέσεις ανηλεείς από αλλεπάλληλα τουρκικά φύλα.
υπό την καθοδήγηση της δυναστείας των Μεγαλοκομνηνών.  


Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και ο ευρύτερος χώρος
μετά την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από την Νίκαια (1265)
Η περιοχή κυκλωμένη από φυλές ημιπολιτισμένες, σε μια τοποθεσία όπου διασταυρώνονταν οι πολιτισμοί της Ανατολής και της Δύσης, εκεί όπου σταματούσαν τα καραβάνια από τη Δύση και την Κωνσταντινούπολη προτού συνεχίσουν το ταξίδι τους για την καρδιά της Ασίας, κατά την περίοδο 1258-1500, προτού ανακαλυφθούν οι ωκεάνιοι δρόμοι από τους περίφημους Πορτογάλους και Ισπανούς θαλασσοπόρους. 

Από κει, άλλωστε, ξεκινούσαν οι ιεραπόστολοι το επίπονο οδοιπορικό τους στην προσπάθεια εκχριστιανισμού των Μογγόλων που από το 1258 είχαν καταλάβει το λίκνο του μουσουλμανικού κόσμου, τη Βαγδάτη.


Ο Ελληνικός πληθυσμός σε ποσοστό συντριπτικό, έχοντας ως βάση την πόλη της Τραπεζούντας, γνώρισε μεγάλη ακμή και οικονομική ευμάρεια, όπου κατοικούσε μέχρι και την κατάκτησή της από τους Τούρκους, αλλά και αργότερα, μέχρι και το 1486, προερχόμενη από τα εκτεταμένα αγροκτήματά της αλλά κι απ’ τα μεταλλεία ασημιού, σιδήρου και στυπτηρίας.


Βλέπουμε ότι ο Ιωάννης Δ΄, ο προτελευταίος άρχων της, δεν είχε την δυνατότητα να ενισχύσει την άμυνα της Κωνσταντινούπολης και να αποτρέψει την Άλωσή της το 1453. 
Όμως φρόντισε να θωρακίσει την Τραπεζούντα συνάπτοντας συμμαχίες. Πάντρεψε την κόρη του με τον Τούρκο ηγεμόνα της φυλής των Ασπροπροβατάδων, ως αντάλλαγμα για μελλοντική στρατιωτική βοήθεια. Επίσης, σύναψε συμφωνίες και με τα τουρκικά κρατίδια της Σινώπης και της Καραμανίας και με το βασίλειο της Γεωργίας.

Ο διάδοχος και αδελφός του Δαυίδ, μετά τον θάνατο του, δεν έκανε σωστή χρήση των υφιστάμενων συμμαχιών. Μάλιστα προσέγγισε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες για βοήθεια κατά των Οθωμανών, κάνοντας λόγο για υπερβολικά φιλόδοξα σχέδια, ακόμη και για κατάκτηση των Ιεροσολύμων. 


Ο Μωάμεθ Β’ αντιλήφθηκε αυτές τις κινήσεις και αποφασίζει να υποτάξει τα κράτη της περιοχής. Το καλοκαίρι του 1461, με αρκετό στρατό ξεκίνησε από την Προύσα. Αρχικά κινήθηκε προς την Σινώπη, της οποίας ο Τούρκος Εμίρης την παρέδωσε και εν συνεχεία κινήθηκε προς την Αρμενία καθυποτάσσοντας όλα τα τούρκικα κρατίδια της περιοχής και κυκλώνοντας έτσι την Τραπεζούντα. Αμέσως μετά ξεκίνησε την πολιορκία της πόλης, η οποία μετά από ένα μήνα παραδόθηκε από τον Αυτοκράτορά της Δαυίδ, στις 15 Αυγούστου 1461. Οκτώ χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και έναν χρόνο μετά την κατάλυση του Δεσποτάτου του Μορέως στην Πελοπόννησο.


Με την πτώση της Τραπεζούντας, το τελευταίο κατάλοιπο της Ρωμαϊκής (που μετέπειτα ονομάστηκε Βυζαντινή από τους ιστορικούς) Αυτοκρατορίας (Ρωμανίας), έπαψε να υφίσταται.

Οι κοινωνικές δομές όμως δεν εξαρθρώθηκαν, ούτε και οι δεσμοί που ένωναν τους κατοίκους, όπως συνέβη στην υπόλοιπη Μικρά Ασία, ενώ η ακμή της περιοχής την περίοδο που εξετάζεται έδωσε την ευκαιρία στον ελληνικό πληθυσμό να παραμείνει ζωντανός μέχρι και τον 20ό αιώνα, οπότε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άλλαξε ακόμη μια φορά τα δεδομένα.

Από την περιοχή του Πόντου κατάγονταν και οι αδελφοί Αλέξανδρος Υψηλάντης (1792-1828) και Δημήτριος Υψηλάντης (1793-1832), γνωστοί ήρωες και οι δύο στην επανάσταση του 1821.

Το όνομά τους Υψηλάντης, σίγουρα προέρχεται από το όνομα του χωριού καταγωγής τους (Υψηλή), ένα από τα 54 χωριά στην περιοχή του ποταμού Όφη, ανατολικά της Τραπεζούντας. Σ' όλες αυτές τις περιοχές του Πόντου, διατηρήθηκε το αρχαία ελληνικό πνεύμα, η γλώσσα, τα ήθη και έθιμα, που μεταδίδονταν στα Ελληνόπουλα μέσα από τα Σχολεία.


* Παναγία Σουμελά, Οι ονομαστές μοναστηριακές βιβλιοθήκες, όπως αυτήν του ξακουστού Μοναστηριού της Παναγίας Σουμελά, μαζί με την Κωνσταντινούπολη και τον Μιστρά, βιβλιοθήκες που συναγωνίζονταν την ίδια την ανακτορική βιβλιοθήκη της Τραπεζούντας σε κατοχή πολύτιμων χειρογράφων, θησαυρών και άλλων κειμηλίων, δίνουν στην Τραπεζούντα μια θέση ανάμεσα στις πιο σημαντικές πόλεις σε ό,τι αφορά την καλλιέργεια των Γραμμάτων και των Τεχνών στον ύστερο βυζαντινό Μεσαίωνα.
Στην άκρη αυτή του Εύξεινου Πόντου άκμασαν κι άλλες σημαντικές πόλεις με ρίζες στην αρχαιότητα, όπως η Κερασούντα, το δεύτερο σημαντικό λιμάνι μετά την Τραπεζούντα, η Αμισός (Σαμψούντα), η Σινώπη, η Αμάσεια, η Νεοκαισάρεια. 


* Ανδρόνικος Α' Κομνηνός, 1118-1185, Γιος του Ισαάκιου Κομνηνού. Πέρασε τη ζωή του ως τυχοδιώκτης, περιπλανώμενος στις ανατολικές περιοχές του κράτους υπό τις στρατιωτικές εντολές του εξαδέλφου του Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. Οι θυελλώδεις έρωτες και αποπλανήσεις πριγκιπισσών και άλλων ευγενών γυναικών, είναι ενδεικτικές της μεγάλης αδυναμίας του προς το αντίθετο φύλο. Είχε επίσης σαφή ροπή προς την ευζωία, αλλά και τη χρήση σκληρής βίας. Ήδη πριν τη στέψη του όμως, είχε δώσει σαφή δείγματα ηγετικών και διοικητικών ικανοτήτων στις διάφορες αποστολές που του είχε αναθέσει ο εξάδελφός του.

Ελάττωσε τους φόρους, πέτυχε βελτίωση της ζωής των ασθενέστερων τάξεων, μείωσε τα κρατικά έξοδα και βελτίωσε τη διοίκηση. Το 1182 να διατάζει τη σφαγή όποιου διέπραττε αδίκημα ή υπεξαιρούσε χρήματα ή κώλυε το κράτος. Η μοιραία εντολή για το τέλος του φαίνεται να ήταν, ο περίφημος ανακαταμερισμός της γης. Μια αυστηρή διαταγή προς τους πλούσιους γαιοκτήμονες, να μοιράσουν τις περιουσίες τους έτσι ώστε να μην υπάρχει άνθρωπος χωρίς ένα κομμάτι γης να καλλιεργήσει. 

Ο τελευταίος αυτοκράτορας της δυναστείας των Κομνηνών ήταν ευφυής, ικανότατος, αλλά πολλές φορές παρορμητικός, απερίσκεπτος και βίαια τιμωρητικός. 

Είχε όλα τα προσόντα να γίνει ο καλύτερος των Κομνηνών, κάτι που σύμφωνα με τους ιστορικούς, δεν του το επέτρεψε τελικά η έλλειψη σύνεσης και ηθικών φραγμών.  περισσότερα στο Ηγέτες, Οι Ήρωες και οι Άλλοι.


Βοήθησαν :
Άγγελος Σ. Βλάχος           «Οι τελευταίοι Γαληνότατοι»
Αλέξιος Γ.Κ. Σαββίδης:   «Ιστορία της Αυτοκρατορίας των Μεγάλων
                                           Κομνηνών της Τραπεζούντας»



 σκέψεις..λεύτερες 
   πολιορκημένες